Emilia van Nassau kiest haar eigen liefde. Als dochter van Willem van Oranje had ze alles te verliezen. Wat dreef deze vrouw om zo’n risico te nemen? In een handgeschreven brief schrijft ze over haar besluit. Geïnspireerd door historische brieven van vrouwen zoals Emilia, riep het museum Delftse vrouwen op om hun verhaal te delen. Dat deden zij, net als Emilia, in een brief.

Stemmen die blijven

Prinsenhof delft homepage

Weet je al wanneer je ons museum gaat bezoeken? Je bestelt alvast eenvoudig je tickets online.

Koop je tickets alvast online

Kom nog één keer, voordat de deuren sluiten

Willem van Oranje

If you know when you will be visiting the museum, book your tickets now, online.

Book your tickets online

William the Silent

Beeld

In februari 2024 heeft de gemeenteraad van Delft het definitieve akkoord gegeven op de verbouwings- en vernieuwingsplannen van ons museum. De deuren zijn op 5 januari 2025 gesloten. We zijn nu echt gestart met de verbouwing. Graag lichten we de grote veranderingen die het historische monument binnen én buiten zal ondergaan toe.

Bouwen aan een nieuw Museum Prinsenhof Delft

Verbouwing & vernieuwing

Delft en Willem van Oranje (1533-1584) zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Wie is deze sleutelfiguur uit de Nederlandse geschiedenis? Ontdek hier de belangrijkste gebeurtenissen in zijn leven, van zijn geboorte tot aan zijn dood in het Prinsenhof. 

Wie was Willem van Oranje?

Willem van Oranje in vogelvlucht

Wie was Willem van Oranje? En waarom wordt hij vaak de Vader des Vaderlands genoemd? Op deze pagina lees je zijn levensverhaal. Van de alles veranderende erfenis op 11-jarige leeftijd tot de moord in het Prinsenhof.

Van de alles veranderende erfenis op 11-jarige leeftijd tot de moord in het Prinsenhof.

Het leven van Willem van Oranje

Het museum is tijdelijk gesloten voor verbouwing en venieuwing

Plan je bezoek

Jacob Willemsz. Delff (II)

Schuttersstuk met het portret van Willem Reyersz. de Langue en Daniel Fransz. van der Brugge

Dirk van de Goorberg

Gregorius van den Toorn II

De cuppa is voorzien van een fries met musicerende en spelende putti. Langs de bovenrand is een band met mechanisch gegraveerd bladwerk. De onderkant van de cuppa en de voet zijn geprofileerd.

Verguld zilveren bokaal

onbekend

Bokaal Delftsche schutterij

Stempel

Rijkscommissie ter vervaardiging en ruiling van reproductiën van kunstvoorwerpen

Afgietsel van het beeld of balkdrager voorstellende een heilige apostel

Maggi Giles

'Toby'

Jan Henderikse

Geerweg

Wandlamp

Edouard Taurel

J.P. Arend

Incident bij de aankomst van Willem van Oranje in Utrecht, 28 augustus 1577. Het rijtuig waarin Willem van Oranje met zijn echtgenote zit wordt geraakt door een saluutschot. Op straat opgewonden toeschouwers en soldaten. onderschrift; 'Intogt van Prins Willem I te Utrecht'

Incident bij de aankomst van Willem van Oranje in Utrecht, 1577

Botervloot

Philip van Pieterson

Drie maal twee houten stengels zijn in lancetvorm aaneengebonden en omspannen met geel/wit papier. De drie 'bladeren' die hierdoor ontstaan staan elk op een punt. De bovenste punten zijn vastgebonden, waardoor een wigwam-vorm ontstaat.

Zonder titel '82 (autumn leaves)

Michiel van Mierevelt

Portret van Amalia van Solms (1602-1675), borststuk naar links, met opstaande spitse kraag, parure (een stel bij elkaar passende sieraden met edelstenen) in het haar en op haar borst

Portret van Amalia van Solms

W. de Haan

De Koninklijke Familie met het Prinsesje

Schaal

Portret van Franco Adriaensz. van der Goes (1622-1700), halfportret naar rechts, met wapen rechtsboven

Portret van Franco Adriaensz. van der Goes (1622-1700)

Interieur met de gevangenneming van Pieter Dirksz. Hasselaer door Spaanse soldaten in het huis van zijn moeder, 14 juni 1573.

Pieter Dirksz. Hasselaer gevangen genomen

De Porceleyne Schotel

Jan Pennis sr

Rond bord met op het plat een smederij met links een smid achter een werkbank en rechts een smid die een staaf in het vuur steekt. Op de achtergrond hangt aan de muur: een slot, een bos sleutels en een tang. Op de wand en rand, bloem- en bladranken

Bord

Rijk van Lavieren

Heuvelachtig landschap met bomen op de voorgrond

Jaap Gidding

Adrianus Koert

De Porceleyne Fles - Royal Delft

Naast de traditionele bloem- en landschapsdecors van het Blauw-Delfts, was er ook ruimte voor nieuwe ontwerpen. 
Hiervoor werden decors ontworpen door schilders die werkzaam waren bij De Porceleyne Fles zoals Leon Senf, J.T.M Visser, W.D. Oosterloo. 
Ook verleende De Porceleyne Fles opdracht aan zelfstandig werkende kunstenaars. 
Vooral in de crisisjaren '30 van de vorige eeuw werd geëxperimenteerd met vernieuwde decors. 
Daarmee werd getracht een groter, artistiek bewust publiek te bereiken door de productie van minder traditionele vormen en decors in gang te zetten. 
De omzet van het Blauw-Delfts was immers drastisch gedaald. 
Eén van de kunstenaars die werd gevraagd decors te ontwerpen was Jaap Gidding. 
Kenmerkend voor zijn werk is de expressieve wijze van decoreren die bestaat uit grillige lijnen in combinatie met op de natuur geïnspireerde vormen. 
De meeste ontwerpen van Gidding zijn symmetrisch. 
Opvallend is de overeenkomst die de decors op het aardewerk vertonen met die op de vazen van glas en de gordijnstoffen van zijn hand. 
De Porceleyne Fles behaalde hiermee niet de beoogde verkoopresultaten en de ontwerpen van Gidding werden slechts in blauw en goud uitgevoerd. 
Toch werden in 1943 opnieuw enkele ontwerpen van Gidding in productie genomen. 
Behalve voor De Porceleyne Fles ontwierp Gidding omstreeks 1925/26 ook voor de Plateelbakkerij Zuid-Holland (PZH) en Regina, twee aardewerkfabrieken in Gouda. Voor de PZH maakte hij circa 40 decors in de Art Deco-stijl die vergeleken kunnen worden met zijn ontwerpen voor de Glasfabrieken in Leerdam waar hij in de periode 1916-1930 glas versierde. 
Nadat Gidding in eerste instantie bestaand glas versierde, ging hij over tot het versieren van glas naar eigen ontwerp. 
De glasmodellen waren vergelijkbaar met bijvoorbeeld het hier afgebeelde vaas uit 1933 voor De Porceleyne Fles. 
De vorm is slank, met een getrapte voet en een licht naar buitengebogen liprand. De versieringsmotieven op het glas en aardewerk vertonen onderlinge overeenkomsten in de grillige lijnen en abstracte naturalistische motieven.

Tekening

De Grieksche A

Adrianus Kocx

Bloem- of cachepot met hoge wand met een iets overhangende rand, handgrepen in de vorm van geperforeerde leeuwenkoppen waarin (mogelijk) ringen hebben gezeten. Ongeveer op het midden van de buik is een band met gestileerde bladeren, bloemen en ranken naar Kangxi-voorbeeld. Het motief van ranken en bladeren herhaalt zich onder de bovenrand. 
Aan de onderzijde is een band met panelen gevuld met voluten. De licht-geribde voeten zijn gedecoreerd met puntige afhangende bladeren alternerend met ruyi-motieven.

Cachepot

Leon Senf

Deze vaas maakt deel uit van een groep voorwerpen die is uitgevoerd in de jaren 1924-1925 en lijkt los te staan van de overige producten van De Porceleyne Fles. De groep bestaat uit in blauw uitgevoerde vazen, schalen en kandelaars. Opvallend hierbij is de architectonische opbouw van de vorm en geometrische decoratie die de vorm volgt. Van een aantal van deze voorwerpen is de ontwerptekening bewaard gebleven. De totstandkoming van zowel de ontwerpen als de voorwerpen is onduidelijk. Twee vazen zijn gesigneerd door de eerder genoemde Leon Senf, namelijk een beker- en een dekselvaas. Een vijftal exemplaren is gesigneerd door de ontwerper en schilder J.T.M. Visser (dienstverband 1882-1943). 
De architectonische opbouw van de objecten is ontleend aan de Amsterdamse School. Deze expressionistische stroming in de bouwkunst en kunstnijverheid (circa 1915-1930) kenmerkt zich onder meer door de toepassing van zware, ruimtelijke vormen die zijn gebaseerd op bijvoorbeeld de parabool of het trapezium. De contouren worden geaccentueerd door golfranden, profileringen en weinig functionele details.

Bekervaas

Pieter Adriaensz. Kocx

Johanna van der Heul

Het zonder standring uitgevoerde bord is aan de voorkant beschilderd met een vrouw in een tuin omgeven door hekwerk. Buiten de tuin danst een zogeheten 'zotje' naast een tafel. De scene wordt afgesloten door rotsen en bloemen aan de rechterkant

Bord met een brede, schuin oplopende, licht geaccoleerde rand en een standring. Het plat heeft, binnen een dubbele cirkel, een decor van een rivierlandschap met wolken, rotsen, bloeiende planten, een vliegende vogel en een vogel op een rots. De rand is gedecoreerd met acht bladvormige cartouches met afwisselende decors van bloemen en kostbaarheden. Tussen de cartouches bevinden zich smalle panelen met zeven vlammende parels. De buitenwand is versierd met acht bladvormige cartouches met afwisselende decors van bloemen en vlinders. Tussen de cartouches bevinden zich smalle panelen met zeven vlammende parels.

Het kannetje is peervormig en heeft een standring, een driehoekige sneb, een gegolfd oor, een wijd klokvormig deksel en een zilveren montering met scharnier rond monding, sneb en dekselrand en een vatting rond het oor. De buik heeft gedraaide cartouches met decors van bloeiende planten met insecten. De rand is gedecoreerd met servetwerk van gearceerde driehoeken. Het oor heeft een decor van een bloemenrank. Het deksel is versierd met bloeiende planten.

gedekseld kannetje met zilveren montering

Frans Hogenberg

Gezicht op Dillenburg in kleuren met opschrift in cartouche 
'Dillenburg om Nassoviae comitumarx et natale solun' 
Daaronder een gezicht io Siegen in kleur met opschrift in cartouche 
'Segena Famosum comitat Nassaviae Opp' 
 
Willem van Oranje werd op 24 april 1533 in Duitsland op de Dillenburg geboren. Hij was de oudste zoon van graaf Willem van Nassau en Juliana van Stolberg. Over zijn jeugdjaren weten we niet veel. Dat is ook geen wonder: pas door de erfenis in 1544 van zijn neef René de Chalon, werd hij 'Prins van Oranje' en één van de aanzienlijkste edelen in de Nederlanden. Het kleinste prinsdom Oranje (in Frankrijk) betekende op zichzelf niet zo veel, maar gaf Willem als onafhankelijk vorst wel veel aanzien. Veel winstgevender waren de rijke erfgoederen in de Nederlanden. De jonge Willem mocht de erfenis niet zonder meer aanvaarden. Keizer Karel V eiste dat hij aan het gezag van zijn prostestantse ouders werd onttrokken en een Nederlandse, katholieke opvoeding zou krijgen. Op het kasteel van de Nassaus te Breda werd de prins verder opgeleid totdat in 1549 het moment aanbrak waarop hij zich aan het hof te Brussel zou vestigen.

Gezicht op Dillenburg en Siegen

Terrine

Isaak van der Star

'Tegenwoordige hoofdingang van het Stadhuis te Delft [...]'

De Klaauw

Een kraantjeskan in de vorm van een zittende vrouwfiguur..

Kraantjeskan

Deksel

Blaasbalg

Van Kempen & Zn, Voorschoten

Avondmaalsschaal

De Witte Ster

Halfcirkelvormig huisaltaar met in het midden de schedelplaats met aan weerszijden voetstukken van beelden. Op het altaar zeven panelen met scènes uit het lijden van Christus. Op de bovenkant de kruisdraging en passiewerktuigen (arma christi). De rand aan de onderkant is versierd met bladmotieven.

Huisaltaar

faience- en tegelfabriek Westraven, 1661 -

Cloisonné tegel Geertekerk Utrecht

Theebus

Cornelis Tulk

Nadat Joost Thooft in 1876 de fabriek had overgenomen van Geertruida Piccardt, begon hij met proeven om het Blauw-Delfts aardewerk te verbeteren en de productie hiervan nieuw leven in te blazen. Wel bleef hij vuurvaste stenen en gebruiksaardewerk vervaardigen. 
In tegenstelling tot het traditionele Delftse aardewerk met een gele scherf, trachtte Thooft uit te gaan van witbakkend aardewerk. Dit aardewerk werd samengesteld uit vier soorten aarde waarvan een witbakkende plastische klei uit Devon (Engeland) het hoofdbestanddeel vormde. Hieraan werd onder andere porseleinaarde (kaolien) toegevoegd om de gewenste witheid te verkrijgen. Na de eerste bakgang kon direct op de witte, harde scherf worden geschilderd. 
De eerste jaren na de overname bestonden uit een reeks experimenten om de kwaliteit te verbeteren. 
De cilindrische bekervaas is evenals de andere voorwerpen uit deze groep beschilderd met het zogenoemde 'Tulk-zonnebloemmotief' dat is ontworpen door de plateelschilder Cornelis Tulk die van 1814 tot 1887 bij het bedrijf werkte. 
Dit decor werd in de eerste jaren van de wederopbouw veelvuldig op het nieuwe product toegepast. Het zonnebloemmotief is uitgevoerd in een blauwe beschildering en wordt vooral gebruikt om cartouches op te vullen. 
 
Op 24 februari 1884 herdacht 'de laatste der oud-Delftsche plateelschilders, de tachtigjarige Cornelis Tulk, den dag waarop hij, tien jaren oud, als leerling zijns vaders in dienst trad bij de plateelbakkerij' zo vermeldt een artikel uit 1885. 
Toen werd in een aflevering van De Navorscher uitgebreid stilgestaan bij dit heuglijke feit. 'De tegenwoordige eigenaars dier fabriek, de heeren Joost Thooft en Labouchere, boden hem te dezer gelegenheid een feest aan' zo wordt gemeld. Opvallend waren de vele blijken van waardering, 'die den wakkeren en nog onvermoeiden grijsaard ten deel vielen, niet alleen van zijne patroons, maar ook van zijne mede-werklieden en vooral van de schilders en schilderessen, die allen erkenden, dat zij de kunst, die het Delfsch aardewerk weder in eere bracht, van hem hebben geleerd'.

Bekervaas met 'Tulk-zonnebloemmotief'

Adriaen Thomasz. Key

Willem Key

Don Fernando Alvarez de Toledo, de hertog van Alva (1507-1582), draagt een zwart pronkharnas met om zijn nek de keten van de Ridderorde van het Gulden Vlies. Filips besluit in oktober 1566 de orde in de Nederlanden te herstellen met een legermacht onder leiding van de hertog van Alva. Alva kan pas na de winter vertrekken en bereikt de Nederlanden in augustus 1567. Margaretha heeft de situatie dan alweer onder controle, maar Alva voert zijn opdracht gewoon uit. Aan het einde van dat jaar dient Margaretha haar ontslag in als landvoogdes en volgt Alva haar op.

Portret van de hertog van Alva

Deze versiering behoort bij een kinderdraagmand; mogelijk ook als amulet te zien; twee grote bruine 'wijngaardslakkenhuizen' die met een touw zijn verbonden.

Amulet / schelp

Hendrick van Vliet

Hendrick van Vliet schildert het Interieur van de Nieuwe Kerk in Delft. Vanuit de zuidelijke kooromgang kijken we langs pijlers op het grafmonument van Willem van Oranje. Van Vliet kiest er voor om het beeld gedeeltelijk af te dekken met een geel gordijn. Hij doet dit op zo’n overtuigende manier dat het lijkt alsof dit gordijn niet bij de voorstelling hoort maar zich in de ruimte van de kijker bevindt. Tegelijkertijd creëert hij hiermee meer diepte in het kerkinterieur. Een dergelijk staaltje van geschilderd gezichtsbedrog of trompe l’oeil is midden 17de eeuw zeer populair in Delft. 
 
Depicted here is the Interior of the Nieuwe Kerk in Delft with the monumental stone of William of Orange. The artist has hidden part of this church interior behind a yellow curtain. He has done this so convincingly, that the curtain seems no part of the image, but rather seems to be located in the viewer’s space. In doing so, he has created more depth in the church interior. Such an optical illusion or trompe l’oeil was extremely popular in Delft in the 17th century.

Interieur van de Nieuwe Kerk in Delft

Gepolychromeerd houten beeld van een adellijke Balinese vrouw in bruidskostuum. 
Dit beeld is gemaakt aan het begin van de twintigste eeuw en vormt de overgang naar een meer wereldse houtsnijkunst. Daarvoor was het Balische houtsnijwerk vooral gebruikt voor religieuze doeleinden. Bij dit beeld hoort een man in traditioneel kostuum (zie S 300-122)

Gepolychromeerd houten beeld van een adellijke Balinese vrouw in bruidskostuum

De vaas, in Kang Xi-stijl, is convex-cilindrisch van vorm en heeft een standring, een conische schouder en een licht concaaf-conische hals met een opstaande monding. De buik heeft een decor van een landschap met rotsen en een centraal huis met een bordes waarop een hoogwaardigheidsbekleder zit, omgeven door een tuin met een hek, rotsen, een pijnboom, twee krijgers en een groot aantal oosterse figuren met uiteenlopende attributen. De schouder heeft een band met bloemvormig servetwerk, waarin vier ovale cartouches met boeddhistische symbolen, en een band met alternerend gearceerd driehoekig servetwerk. De hals heeft een decor van een tuin met een hek, rotsen, een pijnboom, een vlinder, een krijger en drie staande figuren. Op de opstaande rand loopt een band met servetwerk.

Vaas

De vaas is balustervormig en heeft een standring, een rechte hals en een klokvormig deksel met een knop in de vorm van een boeddhistische leeuw met een bal onder de voorpoot. Op de standring loopt een band met spiraalvormige versiering. Boven de standring bevindt zich een blauwe band waarin bloemvormige cartouches met een bloem en ovale cartouches met een bloesemtak. Op de schouder loopt een blauwe band waarin bloemen en bloemvormige cartouches waarin een decor van een veranda met hekjes en een bloeiende potplant. De buik is gedecoreerd met ranken van onder andere pioenroos, lotus en chrysant, en grote bloemvormige cartouches met floraalmotieven. De hals is versierd met afwisselend driehoeken en ovale cartouches met een bloem. Het deksel is gedecoreerd met bloemen en rankwerk, en een band met bloembladvormige cartouches met bloemen. Op de rand loopt een band waarin geschulpte cartouches met floraalmotieven.

Dekselvaas

De schaal is gewelfd en heeft een standring. De schaal heeft een decor van bloeiende planten binnen een enkele cirkel. De binnenrand heeft floraalmotieven binnen vijf bloemvormige cartouches tussen eenvoudig servetwerk. De buitenwand is gedecoreerd met afwisselend gestileerde floraalmotieven en parelclusters.

Gilet

Michiel van der Dussen (1600-1681) en Wilhelmina van Setten (1605-1683), beiden katholiek en uit invloedrijke en welgestelde Delftse families afkomstig, trouwden in 1625. Ter gelegenheid van hun 15-jarig huwelijk lieten ze zich met hun twee zonen en drie dochters schilderen. 
 
Zowel de kleding als het interieur weerspiegelen de welstand van het gezin; schilderijen aan de wand en een groep beelden op het kastje wekken de indruk dat de Van der Dussens verzamelaars waren. Toch is dat niet het geval: de beelden zijn een bronzen gekruisigde Christus, geplaatst tussen links een Madonna met kind en rechts Johannes de Evangelist, uitgevoerd in ivoor of misschien in keramiek en vormen zo een aanduiding voor het geloof van de familie. Een aantal schilderijen werd, zoals we uit boedelbeschrijvingen weten, bij elke welgestelde familie in de Republiek aangetroffen als deel van de decoratie van het huis. 
Achter het echtpaar is een tafel te zien waarachter een vrij hoge, maar smalle rijk bewerkte schouw verrijst. De tafel moet er dicht tegen aan staan, want de diepte van de ruimte wordt aangegeven door het hemelbed (rechts). Die begint direct achter de voorgestelde personen en eindigt tegen de achtermuur. De diepte achter de figuren kan dus niet veel meer dan twee meter bedragen. 
 
Symboliek op het portret van de familie van Michiel van der Dussen 
 
De crucifix, tussen een Madonna met kind en Johannes de Evangelist, lijkt samen met de schilderijen er boven, een soort privé-altaar te vormen. Evenals de kruisjes om de hals van de meisjes vormt het een aanduiding voor de katholieke levensovertuiging van de familie. 
 
Vader en zonen spelen blokfluit, iets wat men zelden ziet op schilderijen. De opengeslagen muziekboeken zijn leesbaar en laten zien dat ze het stuk "Im festo S. Michaelis' spelen. Het is een muziekstuk ter ere van de aartsengel Michael, de beschermheilige van Michiel van der Dussen en behoort tot de katholieke liturgie. Musiceren op een schilderij kan gezien worden als een symbool van huiselijke harmonie. 
 
Het boek op de grond is het Nervi d'Orfeo, een verzameling wereldlijke madrigalen (meerstemmige wereldlijke liederen zonder begeleiding). Mogelijk heeft de vader hiermee willen aangeven dat hij wereldlijke muziek niet afwijst, maar ondergeschikt acht aan religieuze muziek. Ook het glas rode wijn en de walnoten zijn bekende christelijke symbolen. De walnoten zijn tegelijk een symbool van een lang en gelukkig huwelijk. 
 
De meisjes hebben attributen in handen die de vijf zintuigen symboliseren, maar die tevens een christelijke betekenis hebben. Het bosje bloemen dat het oudste meisje vasthoudt verwijst naar de reukzin, maar ook naar de tegenstelling tussen het aardse leven en het hiernamaals. Het jongere meisje toont een tros druiven en houdt een mand met fruit vast. Dit verwijst naar de smaak, maar symboliseert tevens de wijn van de eucharistie en daarmee het bloed van de verlosser. Fruit is een verwijzing naar de luxe leefomstandigheden van het gezin, maar symboliseert ook de vergankelijkheid van al die rijkdom. Naast het fruit ligt ook een horloge, wat een aanduiding is voor het vergaan van de tijd. 
 
Wilhelmina van Setten houdt haar jongste dochter bij de hand, die, zoals toen bij zowel heel jonge meisjes als jongetjes gebruikelijk was, een jurk-achtig kostuum draagt. 
 
Het totale schilderij wil duidelijk maken dat rijkdom, sociale status en maatschappelijk welzijn de aandacht niet mogen afleiden van wat er werkelijk toe doet, namelijk het geloof. De familie van Michiel van der Dussen liet door middel van het schilderij weten dat zij katholiek waren, ondanks het feit dat in die dagen het katholicisme niet erg werd gewaardeerd. 
 
Van Vliet signeerde het schilderij niet alleen hij vermeldde er nadrukkelijk de datum op: 25 mei 1640

Het gezin van Michiel van der Dussen

Kruik

Anthonie Palamedesz.

Een rokende schilder, waarschijnlijk Anthonie Palamedesz. zelf, nogal zelfgenoegzaam zittend voor zijn ezel, in linkerhand een stenen Goudse pijp, de rechterhand in de zijde geplaatst.

Een rokende schilder voor zijn schildersezel

Rood bakkend aardewerken fragment bedekt met slip en loodglazuur en versierd met een ingekraste, polychrome voorstelling van Johannes.

Schotelfragment

Speld in de vorm van een vlag aan een vlaggenstok. Vlag met witte bovenkant met daarin de tekens 1- II, onderkant paarskleurig. 
 
Achterkant van speld is een langgerekt stukje metaal dat door een knoopsgat kan.

Speld

Stoel

Atelier Cuypers-Stoltzenberg

Altaarpaneel

Groene tegel in de vorm van een wapenschild, kleurloos aan achterkant met aan voorkant de tekst: 'HAAGSE WANDELSPORT VERENIGING, DE VIERDAAGSCHE, VOORJAARSSERIE 1952' en een afbeelding van een ooievaar. 
 
Bovenaan is nog een oog waardoor een touwtje steekt als lusje om het object op te hangen.

De vierdaagsche, voorjaarsserie 1952

Bernard Picart

jachthoorn versierd met geknepen banden; in diamantgravure het portret van prins Maurits, zijn wapen (in spiegelbeeld) met hartschild Saksen in een oranjeboom; de datum 1630 en de inscriptie: 'Mauritius Prins van Orangien' en een vlinder; daaronder een uil, bloesems en een wesp;

Glazen jachthoorn met een portret van Maurits

Frederik van Frijtom

Het schaaltje is bloemvormig en heeft een standring en een geaccoleerde rand met lip. Het plat heeft een bloemvormige cartouche met daarin een Hollands rivierlandschap met wolken, bomen, een huis en een brug waarop twee Hollandse reizigers met hoed en een ruiter te paard. Langs de rand loopt een blauwe band. 
Het schaaltje is qua vorm en decoratie een navolging van Delfts aardewerk vervaardigd door plateelschilder Frederik van Frijtom.

Schoteltje met zilveren montuur

Conische voet met neerwaarts omgeslagen rand. Stam met afgeplatte knoop boven twee knopen, met boven en onder een knoop. Licht klokvormige kelk met afgeronde basis. De kelk is gedecoreerd met het wapen van Rotterdam, omgeven door de trefee van de Ridderlijke Confrèrie 'Diletto ed arme'; aan de achterzijde met de diamant gegraveerd de inscriptie 'CONFRAIRIE'

Kelkglas 'Confrairie'

Wijwaterbak

Jaap van den Ende

Op een witte achtergrond is een patroon van vierhoeken met ongelijke zijden aangebracht.

Procesmatige ordening (18) 76

Jacobus Anthonie Meessen

Batavia nonna

Misbaksel met aan elkaar gebakken borden met een blauw-witte decoratie.

Misbaksel

Batavia huishoudster

Adriaen Brandt

Lepel met een rattenstaartverbinding van steel en bak, en een pied-de-biche (hertenpoot) steeluiteinde.

Lepel

Battah vorsten dochter

textielfragment vrijmetselarij 'Loge de Vriendschap', Surabaya

Bij Museum Prinsenhof Delft vertellen we verhalen aan de hand van 3 thema’s die onmisbaar zijn in Delft: Willem van Oranje, Delfts Blauw en Delftse Meesters. Daarnaast inspireert het museum met wisselende tentoonstellingen. En met projecten zoals de Delftse Blik. We willen dat iedere bezoeker zich herkent én welkom voelt. Het museum is een voormalig klooster en werd gebruikt als hof van Willem van Oranje. Het gebouw staat in de top 100 van de Rijksdienst voor de Monumentenzorg.

Over het museum

Henk Molenaar

Kade met diverse panden. Voor de kade de haven met daarin afgemeerde boten. Links een steiger met dokdalf

Delfshaven

Lambert Eugen Florian Bodart

Cornelis Hartog

Gekristalliseerd glazuur, dat zich kenmerkt door kleine vlekjes die het object een schittering verlenen, is een bekend fenomeen in de keramiek. In eerste instantie was dit glazuur alleen geschikt voor architectonische producten. Voor de vorming van kristallen was een glazuurtype nodig dat tijdens de bakgang min of meer vloeibaar werd waardoor het alleen toegepast kon worden op tegels die horizontaal werden gebakken. Bij het gebruik van meerdere kleuren op één vlak moest worden voorkomen dat deze doorliepen. Dit was mogelijk door de glazuren te scheiden door middel van de cloisonné- dan wel de hollijn-techniek. Bij de cloisonné-techniek (verhoogd) werden met behulp van een ballonspuit verhoogde lijnen van klei op het ongebakken aardewerk gespoten die zich tijdens de eerste bakgang hechtten aan het oppervlak. Vervolgens werden de glazuren opgebracht. Bij de tweede techniek, de hollijn-techniek (verdiept) werden lijnen op het biscuitgebakken aardewerk gelegd. Hiervoor werd een mengsel met weinig kleur en glazuur gebruikt, waaraan was werd toegevoegd. De gestolde contouren werkten als een soort dam die de glazuren scheidde. Tijdens de tweede bakgang verbrandde de was en kwamen de lijnen wat dieper te liggen ten opzichte van de aangrenzende kleuren. 
Omstreeks 1914 ontwikkelde Mauser een nieuw glazuur dat bij het bakken voldoende stroperig bleef om op verticale vlakken gebruikt te worden. Hierdoor konden kristalglazuren tevens op vazen en bijvoorbeeld de hier afgebeelde schaal toegepast worden. Hiervan heeft met name de schilder en ontwerper L.E.F. Bodart gebruik gemaakt. Tevens legde Bodart zich toe op het ontwerpen van tegels waarbij hij eveneens het gekristalliseerde glazuur toepaste. 
Door de eerder genoemde verbetering van kristalglazuren werd een nieuw soort aardewerk ontwikkeld. Bodart leverde hiervoor niet alleen de decors en de modellen, maar voerde deze tevens uit. Dit grèsachtige zogenaamde 'Bodart'-aardewerk bestaat voornamelijk uit vazen en schalen.

Portret van Chopin

Willem van den Hoed

706, Hotel Intercontinental, Genève

Batavia huisjongen

Zoutvat

4808 White

Trechter

'kalfen en bloesem'

Morning

Daniël Marot

In eiken lijst ingelijste grote tegel, naar ontwerp van Daniel Marot, vervaardigd voor de inrichting van de tijdelijke woonruimte 'Water Gallery' van koningin Maria (zeer vermoedelijk voor de zogenaamde 'Dairy' of 'melkerij' behorende bij de 'Water Gallery'), waar zij verbleef tijdens de bouw van het nieuwe Koninklijk Paleis, Hampton Court van Koning Willem III en Koningin Maria. 
De tegel maakte oorspronkelijk deel uit van een tegeltableau, bestaande uit 4 (of 5) gestapelde tegels. 
 
De tegel is gedecoreerd met een fontein in de vorm van een dekselvaas met water spuitend uit maskertjes. Rondom het bassin putti drinkend uit wijnglazen en tazza met aan weerszijden zuilen versierd met portretten in medaillons. De bovenkant van de tegel is versierd met een guirlande.

Tegel uit de Water Gallery van Hampton Court

Bomen

Albertus Kiell

Ronde vergiet met accoladerand en rustend op drie knopvormige pootjes. De lekgaatjes vormen zespuntige ster omgeven door dubbele ring met binnenwaarts gerichte punten die tussen sterpunten steken. In het plat zes aardbeitjes, tegen de rand lambrequins van tweeërlei soort, elkaar afwisselend en aaneengesloten, de grote lambrequins rozetvormig middendeel, de zijdelen opgevuld met stippen, aan de buitenzijde, tegen de rand, drie evenredig verdeelde florale motieven, afgewisseld door een vlinder.

Fruittest

De bodebus was een onderscheidingsteken dat werd gedragen door boden die in dienst waren van bestuurslichamen zoals de Kamers der Staten Generaal, de Provinciale Staten, gemeentebesturen, Hoogheemraadschappen, Waterschappen en polders. 
In de middeleeuwen werden geschreven en verzegelde berichten door bodes overgebracht. De berichten werden in een bus aan een gordel gedragen. Soms droeg zo'n bode een staf wanneer hij op reis was. De bode kon gratis gebruik maken van het toenmalige vervoer zoals de trekschuit, veerpont of diligence. 
Vanaf de 15de eeuw werd aan de bodebus een schildje toegevoegd met het wapen van de instantie die werd vertegenwoordigd door de bode.

Interactieve stadswandeling: Sporen van Slavernij

Wat maak je mee tijdens de stadswandeling?

Praktisch

Bekijk

Over ons

Bezoekadres

Op weg naar een nieuw museum

Blijf op de hoogte

Ga je akkoord met onze cookies?