If you know when you will be visiting the museum, book your tickets now, online.

Book your tickets online

William the Silent

Delft en Willem van Oranje (1533-1584) zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Wie is deze sleutelfiguur uit de Nederlandse geschiedenis? Ontdek hier de belangrijkste gebeurtenissen in zijn leven, van zijn geboorte tot aan zijn dood in het Prinsenhof. 

Wie was Willem van Oranje?

Willem van Oranje in vogelvlucht

Prinsenhof delft homepage

Weet je al wanneer je ons museum gaat bezoeken? Je bestelt alvast eenvoudig je tickets online.

Koop je tickets alvast online

Kom nog één keer, voordat de deuren sluiten

Willem van Oranje

De Drie Klokken

Jacobus van Putten

Zeshoekige kwispedoor met licht ingesnoerde voet en hals en zeszijdige geaccoleerde mond. Op de binnenwand drie scènes met betrekking tot tabaksteelt en -handel: het verbouwen, drogen, verkopen en roken van tabak, en op de buik tweemaal een plantagewoning. Aan de onderzijde van de mondopening bladmotieven en een dubbele concentrische ring.

Kwispedoor

Cornelis van Dijck

Écuelle met het familiewapen Van Steelandt uit Den Haag

Willem Janszoon Blaeu

Jan Jansz. van Keulen

Na een opleiding bij de beroemde Deense astronoom Tycho Brahe vestigde Willem Janszoon Blaeu zich als globe- en kaartenmaker in Amsterdam. Globes werden altijd in paren vervaardigd: een aard- en een hemelglobe. Hemelglobes tonen de belangrijkste sterren in de vorm van sterrenbeelden. Op Blaeus eerste hemelglobe (1603) waren voor het eerst de sterren rond de zuidpool te zien die vlak daarvoor door de zeevaarders Houtman en De Keyser waren ontdekt. 
Op deze hemelglobe zijn de sterren van het Zuidelijk halfrond aangegeven. Deze informatie was bekend dankzij de eerste tocht van de Nederlanders naar Oost-Indië in 1596.

Het museum is tijdelijk gesloten voor verbouwing en venieuwing

Plan je bezoek

De Lampetkan

Bord zonder standring met op het plat een halfportret, en profil naar links, van Willem I met pruik en gehuld in blauw uniform met oranje sjerp en witte bef. Het portret is omlijst met een oranje krans met bloemranken. Op de rand een zoom van slingerende bloemenkrans met oranje appels. 
opschrift middenonder: 'W F'.

Bord met een portret van koning Willem I

onbekend

Isaac Junius

Cornelis Danckerts (I)

Plaat of plaque met het zijaanzicht van het grafmonument van Willem de Zwijger door Hendrick de Keyzer in de Nieuwe Kerk te Delft. 
Voor Willem de Zwijger, die in 1584 in het Prinsenhof te Delft was vermoord, werd in de Nieuwe Kerk een tombe opgericht. Dit praalgraf, naar ontwerp van de beroemde architect en beeldhouwer Hendrick de Keyser (1565-1621) werd in 1621 voltooid. Het behoorde tot de grote bezienswaardigheden van Delft. Afbeeldingen ervan verschenen op schilderijen, tekeningen en prenten en ook, zoals hier op Delfts aardewerk.

Plaque met het zijaanzicht van het grafmonument van Willem van Oranje

Henk Bouwer

Wit paneel met daarop bevestigd een dunnere, eveneens witte plaat (triplex), waarin in het midden een vrijwel rechte verticale snede is gemaakt, zodat de randen van deze plaat aan weerszijden van deze snede enigszins naar buiten toe kromtrekken. 
Het werk ontleent zijn karakter aan het gebruikte materiaal; de flexibiliteit van het triplex geeft het werk een derde dimensie, en daardoor een ruimtelijk effect. Ook het effect van licht en schaduw speelt hierbij een rol.

Kromtrekpaneel

De Grieksche A

Daniël Marot

Adrianus Kocx

In eiken lijst ingelijste grote tegel, naar ontwerp van Daniel Marot, vervaardigd voor de inrichting van de tijdelijke woonruimte 'Water Gallery' van koningin Maria (zeer vermoedelijk voor de zogenaamde 'Dairy' of 'melkerij' behorende bij de 'Water Gallery'), waar zij verbleef tijdens de bouw van het nieuwe Koninklijk Paleis, Hampton Court van Koning Willem III en Koningin Maria. 
De tegel maakte oorspronkelijk deel uit van een tegeltableau, bestaande uit 4 (of 5) gestapelde tegels. 
 
De tegel is gedecoreerd met een fontein in de vorm van een dekselvaas met water spuitend uit maskertjes. Rondom het bassin putti drinkend uit wijnglazen en tazza met aan weerszijden zuilen versierd met portretten in medaillons. De bovenkant van de tegel is versierd met een guirlande.

Tegel uit de Water Gallery van Hampton Court

Vaas met twee oren en een wijde opening, beschilderd in blauw onderglazuur met dieren en bloemmotieven. In de hals 26 gaatjes voor bloemen.

Vaas

Leon Senf

Jurrien Adrianus Burghoorn

De Porceleyne Fles - Royal Delft

De tweede groep die tot het Nieuw Delfts behoort is het Nieuw-Perzisch dat is geïnspireerd op Syrische en Iranese keramiek uit de zeventiende eeuw. Kenmerkend voor dit Islamitische product zijn de kleuren blauw en groen op een wit fond onder een doorzichtig, kleurloos glazuur. 
Hiernaast werd ook gebruik gemaakt van een karakteristiek turkooize, doorzichtig glazuur waaronder de zwarte tekening direct op de lichtgrijze scherf werd aangebracht. 
Dit laatste inspireerde De Porceleyne Fles tot het maken van de groene, dekkende glazuurlaag die een enkele keer kobaltblauw was. 
De beschildering van de voorwerpen is eenvoudig. 
De decoratie van flessen en kleine vazen bestaat voornamelijk uit geometrische en florale motieven in banden of compartimenten. 
De patronen op kleine borden worden vanuit het midden opgebouwd en waaieren als bloemen uit. 
De grote vazen en borden tenslotte zijn voorzien van een hoofdmotief van een hert of een vogel tussen rankwerk. 
Ondanks de overeenkomsten zijn de voorbeelden niet slaafs gekopieerd maar zijn de repeterende geometrische ornamenten en slingerende plantenranken eerder geïmiteerd. 
Bij vroege voorbeelden werd niet alleen gebruik gemaakt van doorzichtig turkooiskleurig glazuur, maar ook van kleurloos transparant glazuur. 
Om de kleuren wat op te lichten, gebruikte De Porceleyne Fles licht- en donkerblauw in plaats van de combinatie donkerblauw en zwart zoals bij de Oriëntaalse voorbeelden. 
Het oppervlak van de vazen, kannetjes en kommen van De Porceleyne Fles is veelal verdeeld in rechthoekige vlakken of ruitpatronen die zijn opgevuld met kleine spiralen of gestileerde fantasiebloemen in een alles bedekkend patroon (horror vacui). 
Verder werden herten afgebeeld en vissen in scholen of paarsgewijs.

Frederik van Frijtom

Het met standring uitgevoerde, hartvormige geschulpte schaaltje is aan de voorkant in het plat zeer gedetailleerd beschilderd met twee zeilboten op een rivier. Langs de oever loopt een pad waarop twee reizigers onder een boom staan. Aan de overkant is in de achtergrond een dorp zichtbaar. De rand is voorzien van een blauwe band. 
Dit schaaltje maakt deel uit van een set van vijf schaaltjes, elk gedecoreerd met een ander Hollands landschap.

Een Delftse faience schaaltje met een geaccoleerde ronde vorm.

Kaart Uw karakter onthuld door de sardine Amieux

Naambord RDH (Reineveld Den Haag)

Speld huwelijk Juliana en Bernard

Plaat of plaque met het vooraanzicht van het grafmonument van Willem de Zwijger door Hendrik de Keyser in de Nieuwe Kerk te Delft. 
Voor Willem de Zwijger, die in 1584 in het Prinsenhof te Delft was vermoord, werd in de Nieuwe Kerk een tombe opgericht. Dit praalgraf, naar ontwerp van de beroemde architect en beeldhouwer Hendrik de Keyser (1565-1621) werd in 1621 voltooid. Het behoorde tot de grote bezienswaardigheden van Delft. Afbeeldingen ervan verschenen op schilderijen, tekeningen en prenten en ook, zoals hier op Delfts aardewerk.

Plaque met het vooraanzicht van het grafmonument van Willem de Zwijger

Cliché

De Porceleyne Byl

Bord met standring, elfde bord uit serie van twaalf borden met voorstellingen van de walvisvaart, met over de gehele voorkant in blauw geschilderde voorstelling 'binnenvaren van de vloot'. 
Onderschrift: 'No 11. De Vloot Seijlt Binnen.'

bord 'No 11. De Vloot Seijlt Binnen.'

Deze vaas maakt deel uit van een groep voorwerpen die is uitgevoerd in de jaren 1924-1925 en lijkt los te staan van de overige producten van De Porceleyne Fles. De groep bestaat uit in blauw uitgevoerde vazen, schalen en kandelaars. Opvallend hierbij is de architectonische opbouw van de vorm en geometrische decoratie die de vorm volgt. Van een aantal van deze voorwerpen is de ontwerptekening bewaard gebleven. De totstandkoming van zowel de ontwerpen als de voorwerpen is onduidelijk. Twee vazen zijn gesigneerd door de eerder genoemde Leon Senf, namelijk een beker- en een dekselvaas. Een vijftal exemplaren is gesigneerd door de ontwerper en schilder J.T.M. Visser (dienstverband 1882-1943). 
De architectonische opbouw van de objecten is ontleend aan de Amsterdamse School. Deze expressionistische stroming in de bouwkunst en kunstnijverheid (circa 1915-1930) kenmerkt zich onder meer door de toepassing van zware, ruimtelijke vormen die zijn gebaseerd op bijvoorbeeld de parabool of het trapezium. De contouren worden geaccentueerd door golfranden, profileringen en weinig functionele details.

Bekervaas

Bord met standring, tiende bord uit serie van twaalf borden met voorstellingen van de walvisvaart, met over de gehele voorkant in blauw geschilderde voorstelling 'doden van een ijsbeer' 
Onderschrift: 'No 10. Den IJsbeer Gedoot.'

bord 'No 10. Den IJsbeer Gedoot.'

Petrus Franciscus Vreeswijk

Het eerste, op grote schaal naar de Republiek vervoerde oosterse porselein is het Kraakporselein. Met de oprichting van de VOC in 1602 werd dit in blauw op een witte ondergrond gedecoreerde goed in grote hoeveelheden aangevoerd en werd binnen korte tijd bijzonder populair. Dit porselein met onbekende modellen en exotisch aandoende decoraties vormde de eerste aanzet tot de vervaardiging van het Delfts aardewerk, dat toentertijd Hollands dan wel Delfts 'porselein' werd genoemd. 
Naar voorbeeld van het Kraakporselein werden eenden in een waterlandschap afgebeeld, bloeiende struiken of tot dan toe onbekende vogelsoorten. Uit de gloriedagen van de Delftse aardewerkindustrie zijn bijzonder fraaie nabootsingen van dit Kraakporselein bekend, zoals schotels, flessen en dekselpotten én decors die hiervan zijn afgeleid. Daarvan getuigt dit bord, dat is ontstaan nadat vanaf omstreeks 1876 de herproductie van traditioneel Delfts in gang werd gezet. Tevens werden afgeleide motieven afgebeeld op nieuwe vormen zoals is te zien in het tweede kwart van de twintigste eeuw uitgegeven verkoopcatalogus. Hieruit blijkt dat bijna drie eeuwen later de ooit succesvolle motieven van het Kraakporselein nog steeds met verve werden toegepast.

Bord

Fragment

Leonaert Bramer

David zittend op een troon met achter hem zijn raadsheren. Links daarvan drie staande onderdanen en voor hem op de grond liggen schatten, bestaande uit twee borstharnassen en zilveren schalen. Voorts twee knielende schataanbieders. Rechts is een half opengetrokken gordijn te zien, links op de achtergrond een ruine en op de middenachtergrond een beschilderde wand.

De Egyptische slaafgemaakte voor koning David

Harm Kamerlingh Onnes

Tegeltableau bestaande uit 3 x 3 tegels met een voorstelling van een bloemenmand met opschrift 'aan H T A', aan Hugo Tutein Nolthenius. 
 
De schilder Harm H. Kamerlingh Onnes (1893-1985) is een zoon van Catharina Augusta Tutein Nolthenius (Kitty; 1861-1936) en de schilder Menso Kamerlingh Onnes (1860-1925). Geïnspireerd door zijn buurman en oom Hugo begint Harm in 1933 met doldrieste pogingen glazuren van oosterse keramiek na te bootsen. Misschien zijn deze experimenten mede veroorzaakt door een reis van Harm in 1922-23 naar Nederlands-Indië, China en Japan. In de keuken aan de Nieuwe Plantage 30 mengen neef en oom er lustig op los, aan de hand van oude receptenboeken voor keramische glazuren. Van de glazuurproeven worden nauwkeurige aantekeningen in dagboeken gemaakt. Volgens overlevering explodeerde de keuken in het souterrain regelmatig. In de tuin van Hugo wordt zelfs een keramiekoven gebouwd naar oud model. Het modelleren van de keramische vormen gebeurt met de hand of op de draaischijf. Soms wordt er terug gegrepen op oude modellen als de Italiaanse apothekerspot. Ook tegels, met bloemen, en tableaus met voorstellingen van gezelschappen worden onder handen genomen. Harm wordt ook beïnvloed door Bart van der Leck die bevriend is met Hugo.

Tegeltableau met een voorstelling van een bloemenmand

dhr. R. van Geyn

Het eerste, op grote schaal naar de Republiek vervoerde oosterse porselein is het kraakporselein. Met de oprichting van de VOC in 1602 werd dit in blauw op een witte ondergrond gedecoreerde goed in grote hoeveelheden aangevoerd en werd binnen korte tijd bijzonder populair. Dit porselein met onbekende modellen en exotisch aandoende decoraties vormde de eerste aanzet tot de vervaardiging van het Delfts aardewerk, dat toentertijd Hollands dan wel Delfts 'porselein' werd genoemd. 
Naar voorbeeld van het kraakporselein werden eenden in een waterlandschap afgebeeld, bloeiende struiken of tot dan toe onbekende vogelsoorten. 
Uit de gloriedagen van de Delftse aardewerkindustrie zijn bijzonder fraaie nabootsingen van dit kraakporselein bekend, zoals schotels, flessen en dekselpotten én decors die hiervan zijn afgeleid. 
Daarvan getuigt dit bord, dat is ontstaan nadat vanaf omstreeks 1876 de herproductie van traditioneel Delfts in gang werd gezet. 
Tevens werden afgeleide motieven afgebeeld op nieuwe vormen zoals is te zien in het tweede kwart van de twintigste eeuw uitgegeven verkoopcatalogus. 
Hieruit blijkt dat bijna drie eeuwen later de ooit succesvolle motieven van het Kraakporselein nog steeds met verve werden toegepast.

'Aan de Rotterdamseweg te Delft'

Adolf le Comte

Naast de siervoorwerpen werden ook tegelplaten en grotere wandbekledingen in Jacoba-aardewerk vervaardigd die werden ontworpen door Adolf le Comte. Ook hiervoor gold dat de vormen werden vervaardigd uit inheemse kleisoorten. De afbeeldingen tonen landschappen en figuren of zijn dikwijls afgeleid van beroemde schilders uit de Gouden Eeuw zoals Rembrandt (1606-1669) en Jan Steen (1626-1679).1 (afb. 1) 
Het tweede voorbeeld van Jacoba-aardewerk is deze rechthoekige plaat die is voorzien van een opstaande geknepen rand (XIII, cat.nr. 75). De ingekraste decoratie toont een rivierlandschap dat is gestoffeerd met een aantal personages en grazend vee. Op de achtergrond is het silhouet van de stad Delft te zien met aan de bovenrand het stadswapen en het opschrift Delft.

Plaque met zicht op Delft

Aan het einde van de negentiende eeuw bewerkstelligde tsaar Nicolaas II van Rusland (1868-1918) dat conflicten tussen volkeren door middel van arbitrage worden opgelost. 
Over deze kwestie werd in 1899 te Den Haag de eerste internationale conferentie gehouden. 
Hierbij werd besloten het nog op te richten Internationale Hof van Justitie en het Hof van Arbitrage in deze stad te vestigen. 
De Franse architect L.M. Cordonnier kreeg de opdracht een gebouw hiervoor te ontwerpen. 
Hij werkte daarbij samen met prof.ir. J.A.G. van der Steur. 
In 1913 werd de bouw voltooid van 'Het Vredespaleis' zoals dit bouwwerk al spoedig in de volksmond werd genoemd. 
De bouw werd mede mogelijk gemaakt door een genereuze schenking van de Amerikaanse filantroop Andrew Carnegie. 
Alle naties droegen bij door kunst- en kunstnijverheid objecten te schenken, hetgeen de samenwerking tussen de landen symboliseert. 
De decoratie van deze 'tempel voor de vrede' werd uitgevoerd door diverse kunstindustriele bedrijven waaronder Brouwers aardewerkfabriek Leiderdorp, De Porceleyne Fles en meubelbedrijf H. Pander en Zonen uit Den Haag. 
De leiding was in handen van de Haagse architect en decorateur Herman Rosse (1887-1965). 
Een schenking van de Nederlandse regering bestond uit de zeven glas-in-lood ramen boven de hoofdtrap. 
De opdracht tot vervaardiging werd verstrekt aan het atelier van Jan Schouten (1852-1937) die de opdracht doorspeelde aan Adolf le Comte. 
De zeven grote ramen bestaan uit een rond venster met hieronder een dubbel boograam en een titelraam. 
Volgens een verklaring van Le Comte symboliseren de afbeeldingen op deze ramen enerzijds de zegeningen van de Vrede, anderzijds de Oorlog en de hieruit voortvloeiende Dood met alle gevolgen van dien. 
Het ronde venster boven het middelste raam 'Pax in Terris' (Vrede op aarde), toont een zittende vrouwenfiguur met een muts op het hoofd. 
De armen houdt zij gestrekt aan weerszijden van haar lichaam. 
Deze zittende vrouw vertoont sterke overeenkomsten met de vrouw op deze schotel, die wordt geflankeerd door de personificaties van De Vrede en Justitia. Ongetwijfeld verwijst het opschrift 'Anno 1913 pax in terras' eveneens naar de voorstelling op dit roosvenster in het Vredespaleis.

Herinneringsschotel ter gelegenheid van de opening van het Vredespaleis

Jan van Lijnschooten

Bekervaas met trompetvormige hals en een in reliëf uitgevoerde cartouche waarbinnen een op een soort rots weergegeven bloeiende tak.

Iphigeneia is de oudste dochter van het Myceense koningspaar Agamemnon en Klytaimnestra. Wanneer Agamemnon met zijn vloot vanuit Aulis wil uitzeilen om strijd te gaan leveren met de Trojanen, blijkt dat de godin Artemis de winden heeft stilgelegd: Zij is hevig ontstemd over het doden van een aan haar gewijd hert door de koning. Agamemnon kan de vloek ongedaan maken door zijn dochter Iphigeneia te offeren. Na een lange tweestrijd besluit de vorst om haar onder valse voorwendselen naar Aulis te lokken, waar zij zogenaamd in het huwelijk zal treden met de Griekse held Achilles. Op het moment dat Iphigeneia daadwerkelijk dreigt te worden geofferd op een altaar, vervangt Artemis haar door een hinde. De offering van Iphigeneia in Aulis werd in de 17e eeuw enkele malen uitgebeeld, onder andere door Rombout van Troyen, Willem de Poorter, Jacob de Wet, Pieter Codde, Jan Steen, Richard Brakenburg en Arnold Houbraken. De versie van Leonart Bramer kenmerkt zich door een uitgesproken maniëristische compositie, waarbij de centrale handeling naar de achtergrond is verplaatst en het beeld voor een groot deel in beslag wordt genomen door bijfiguren op de voorgrond. Niettemin zorgen de heldere opbouw en effectieve belichting van het tafereel voor een pakkend resultaat, waarbij de blik van de toeschouwer onmiddellijk naar de wanhopige Iphigeneia wordt getrokken die op het punt staat geofferd te worden. Met een laatste smeekbede richt zij zich tot de links bovenin de wolken tronende Artemis, herkenbaar aan de maansikkel op haar voorhoofd. Mogelijk stelt de geharnaste ruiter rechts op de voorgrond Achilles voor. Deze Griek speelt nog na zijn dood een rol in de strijd om Troje, zoals te zien is op het pendant van dit schilderijtje met de Twist tussen Ajax en Odysseus om het bezit van Achilles' wapenuitrusting na diens sneuvelen voor de muren van Troje. 
Eveneens als de offering van Iphigeneia is het ontwerp ontleend aan Ovidius' Metamorphosen. In de populiere uitgaven van Muller welke respectievelijk de offering van Iphigeneia en de twist tussen Ajax en Odysseus laten zien. Dit verklaart wellicht de combinatie van deze thema's in het Delftse pendantenpaar. Mogelijk hebben de schilderijtjes zelf deel uitgemaakt van een grotere serie scènes uit de Metamorphosen.

Het offer van Iphigeneia

Het drieluik toont centraal de wapenexercities tijdens een schuttersoptocht. Achter de kolonel zijn enkele rondassiers, officieren en kloveniers te zien en in de achtergrond een vaandeldrager. De binnenzijden van de luiken tonen officieren die zich vermaken met vrouwen, voorstellingen die moeten vermanen. 
Op de buitenzijden is een grote schouw te zien, mogelijk die van de doelenzaal in de doelen, met daarop een tamboer met wapentrofeeën. Links van de schouw prijkt het wapen van Delft en rechts dat van Holland. Onder de wapens staan officieren en schutters. 
Het wordt wel aangenomen dat dit een studie is voor de decoratie van een zaal van de Nieuwe Doelen met fresco's, waarvoor Bramer rond 1660 de opdracht kreeg.

Drieluik met schuttersoptocht; ontwerp voor de muurschilderingen van de Nieuwe Doelen te Delft

Beker

Museum Prinsenhof Delft is open Tuesday - Sunday from 11 am - 5 pm. During school vacations the museum is also open on Mondays.

Plan your visit

Robert Smit

Beschrijving van het (kunst)werk: Een kubusvorm van vijf genagelde plaatjes goud (onderzijde open met speld). Op elk plaatje zijn in het midden twee verfstreekjes naast elkaar (in verschillende (pastel)tinten) geplaatst.

Zonder titel

Petrus Leonardus Dijkman

Louis Apol

Technische verbetering maken het mogelijk om schilderijen op keramiek na te schilderen. Werken van oude meesters, zoals Rembrandt en Vermeer, maar ook werken van in die tijd moderne meesters van de Haagse School worden hiervoor gebruikt. Kunstenaars leveren soms zelf ontwerpen aan. Ondanks de dikwijls geuite kritiek van de zijde van kunstcritici was het een veel gevraagd genre.

Schotel met winterlandschap


3 Gulden uit de provincie Utrecht 
 
vz: 'HAC NITIMUR HANC TUEMUR' 
az: 'MO: ARG: ORD: FOED: BELG: TRAI'

3 Gulden uit de provincie Utrecht

Cornelis Springer

Na het aantreden van directeur Thooft in 1876 was het vanaf omstreeks 1880 dankzij technische verbeteringen mogelijk om op aardewerk verfijnde beschilderingen in blauw of sepia aan te brengen. Hiervoor werden werken van beroemde oude meesters als Rembrandt, Vermeer en Jan van Eyck gebruikt en voorts van eigentijdse schilders als Cornelis Springer (1817-1891) en Gerke Henkes (1844-1927). 
Rond 1878 werden de eerste contacten gelegd met schilders van de Haagse School via Adolf le Comte, de zwager van Anton Mauve (1838-1888). De eerste kunstenaars die ontwerpen leverden aan De Porceleyne Fles waren onder anderen C. Bisschop, J. Bosboom (1817-1891) en H.W. Mesdag (1831-1915). Met name van Bisschop zijn enkele succesvolle decorontwerpen bekend, zoals een botervloot met florale motieven. Aanvankelijk voerden deze schilders hun ontwerpen zelf uit. Als het een geslaagd ontwerp betrof, vroeg Joost Thooft de schilder permissie het ontwerp te kopiëren. Behalve speciaal voor De Porceleyne Fles gemaakte ontwerpen werden tevens bestaande schilderijen van contemporaine meesters gebruikt, waarvan dit tegeltableau een voorbeeld is. 
Op dit tegeltableau uit 1891/92 is het Gemeenlandshuis aan de Oude Delft te Delft weergegeven naar een schilderij van de Amsterdamse schilder Cornelis Springer. Voor het Gemeenlandshuis zijn diverse figuren en een koets afgebeeld. Op de achtergrond is de toren van de Oude Kerk, de zogenoemde Oude Jan te zien. Veel van dit soort tegeltableaus werd uitgevoerd door Leon Senf. 
Ondanks de dikwijls geuite kritiek van de zijde van kunstcritici was het een veel gevraagd genre en werd de diversiteit van aangeboden voorstellingen steeds groter. Ook de keuze aan objecten die als drager hiervoor werden gebruikt, werd uitgebreid. 
 
Het grote laatgotische woonhuis is circa 1505 gebouwd voor Jan de Huyter, onder meer schout van Delft, hoogheemraad- en baljuwdijkgraaf van Delfland. Sinds 1645 zetelt hier het Hoogheemraadschap van Delfland. De wapenschilden boven de ingang dateren uit 1652 en zijn ontworpen door Pieter Post, zie W. Weve, Monumenten in Delft. Vijftig monumenten in de historische binnenstad van Delft, Delft 1996, 56-58.

Gezicht op Oude Delft

Staande, ovaalvormige, plaque met symmetrisch geschulpte rand van lichtblauwe kleur, gedecoreerd met een chinoiserie voorstelling van een figuur in een paviljoen, links een grillige bloesemtak (prunus) met zotje die tak draagt en in de lucht duikelende fenix en insect. 
De binnenzijde van de rand is versierd met ruitjespatroon waarin uitgespaarde ovalen met bloemmotief.

Plaque met chinoiserie

Nobuyuki Tamada

Plaque

Fopkan

De tegel is vierkant en heeft geschulpte hoeken. De tegel heeft, binnen een lotusvormig cartouche, een centraal decor van een rivierlandschap met zon, wolken, bergen, rotsen, bomen, een huis, een pagode en een brug met een lopende oosterse figuur. De hoeken hebben decors van kruislings gelijke bloemenranken.

Jacobus Cranendoncq

Diep bord met voorstelling van Chinese tuin met boom, hekwerk en bloeiende pioenroos, omsloten door dubbele ring, ornamenten op rand bestaande uit bladerrankjes, met okergele rand.

Simson slaat duizend Filistijnen dood

Peter Paul Rubens

Jan Harmensz. Muller

Portret van Isabella  van Spanje

Safan leest uit de wet voor aan koning Josia

De rechthoekige plaque is aan de voorkant beschilderd met een chinoiserie voorstelling. Afgebeeld is een tuin met een hek, gestoffeerd met een Lange Lijs en een Zotje in het midden. Links van dit tafereel is een tafel geplaatst achter rotsen. Op de tafel staat een gevulde bloemenvaas en een Zotje met een stok met een touw in zijn hand. Aan het einde van het touw vliegt een vogel. Rechts in de voorstelling is een Lange Lijs in een paviljoen afgebeeld. Verder zijn er nog insecten, vogels en bloemen geschilderd.

Verwoesting van Sodom

Honden eten het lichaam van Izebel

porseleinmanufactuur Meissen

Kop met rechthoekig oor en bolvormige deksel. Kop en schotel gepolychromeerd in gemoffelde kleuren en goud. Versiering van figuren en cartouches met figuren in een landschap.

Kop en schotel

Tegel

Tegeltableau

Jas Indisch Corps

De collectioneur F.E. Vlielander Hein, die in 1913 zijn omvangrijke verzameling 'oud' Wit-Delfts legateerde aan het Gemeentemuseum Den Haag, stelt in een artikel uit datzelfde jaar vast dat voor velen het 'oud-wit Delftsch aardewerk' onbekend is of zelfs 'het als niets waardig' aan hen voorbijgaan. Volgens hem verdient 'het witte goed' dat hem zo na aan het hart ligt, in meer dan 'één opzicht belangstelling'. Hij benadrukt de historische waarde van deze Delftse productie. De voorwerpen zijn immers slechts met een ondoorzichtig wit tinglazuur bedekt, waardoor dergelijk goed de onderzoeker alle mogelijkheden biedt de basis van de technische aspecten van het tinglazuuraardewerk grondig te bestuderen. 
Vervolgens gaat Vlielander Hein uitvoerig in op een in 1778 gezamenlijk door de Delftse plateelbakkers opgestelde prijslijst. Evenals de prijs van het 'blauw of geschilderd goed' komt de prijs van het aanzienlijk goedkopere witgoed aan bod, dat als alledaags gebruiksgoed kan worden betiteld. Bovendien werden de prijzen vastgesteld van zowel het 'schone' oftewel ongeschonden Delfts als van het 'wrakke' goed met bakfoutjes. 
Een grote groep Wit-Delfts is in 1980 op het voormalige terrein van plateelbakkerij De Porceleyne Fles aan het licht gekomen. Deze bodemvondst, waartoe overigens tevens gedecoreerd goed behoort, dateert uit 1660-1680. Aangezien Wit-Delfts nagenoeg nooit een merk vertoont, is het in tegenstelling tot het wel gemerkte goed, onmogelijk de fabriek van herkomst vast te stellen. Gelet op de locatie van de bodemvondst is dat dus niet het geval met de in onze recente publicatie over De Porceleyne Fles beschreven groep wit-goed. Het belang van deze bodemvondst is dan ook groot. Enerzijds gaat het daarbij om Wit-Delftse producten waarvan de herkomst wél bekend is. Anderzijds werpt deze omvangrijke groep licht op het productieassortiment dat men toentertijd voerde, nota bene slechts een zevental jaren na de start van De Porceleyne Fles in 1653. 
Drie eeuwen later produceert De Porceleyne Fles opnieuw ongedecoreerd Delfts waarvan een aanzienlijk aantal tot de collectie van de Gemeentemusea Delft behoort. Bij het bekijken van deze uit 29 voorwerpen bestaande groep 'nieuw' Wit-Delfts aardewerk blijkt dat menig voorwerp is ontleend aan vormen van weleer. Zo is de plooischotel uit de jaren 1930-1976 het evenbeeld van het exemplaar uit de beerput. Ook het tweetal 'vaasjes' met een brede rand is niet te bestempelen als een nieuwe creatie, maar vindt zijn oorsprong in het vertrouwde model van de kwispedoor. 
In de jaren dertig van de twintigste eeuw hervatte men de productie van het wit-goed, omdat het vanwege de lage onkosten immers aanzienlijk voordeliger was dan het beschilderde. Vooral deze prijsfactor bracht De Porceleyne Fles ertoe om tijdens de crisis van de jaren dertig opnieuw het ongedecoreerde Delfts aan de man te brengen. Wellicht zou het een gunstige invloed hebben op de omzet van de fabriek.

Lambert Eugen Florian Bodart

schaal

Het Jacoba-aardewerk werd in 1897 in productie genomen. 
Ook hiervoor werden weer Nederlandse kleisoorten gebruikt en waren de modellen evenals de decors voornamelijk ontworpen door Adolf le Comte. 
De versiering bestaat uit abstracte, florale en figuratieve decoraties die met een puntig stokje in de klei worden gegrift en opgevuld met kleuroxides en metaalglazuren zoals op de hier afgebeelde vaas. 
De figuratieve voorstellingen vertonen typisch Hollandse taferelen die samen met de grondstoffen van eigen bodem het nationale karakter van het product benadrukten. 
Het technische procédé is in hoofdzaak ontwikkeld door de latere technisch directeur H.W. Mauser (1868-1940). 
Omdat dit aardewerk poreus was, konden de Jacoba-vazen naar keuze worden geleverd met een zinken binnenbak. 
Sommige objecten, zoals dit vaasje, zijn voorzien van een reliëfstempel met de drukletters 'NF' (Nederlands Fabrikaat). 
Dit merk komt alleen voor op het Jacoba-aardewerk en enkele geglazuurde tegels van dezelfde kleisamenstelling. 
Net als het Berbas en Porselein-Biscuit, nam het Jacoba-aardewerk een bescheiden plaats in binnen de productie van De Porceleyne Fles. 
Het Jacoba-aardewerk vond weinig aftrek, zowel in binnen- als buitenland, en het kwam voor dat onverkochte zendingen door buitenlandse depothouders werden teruggestuurd naar Delft. 
Een belemmering vormde wellicht het ontbreken van een verkoopcatalogus tot 1900, waarin het Jacoba-aardewerk was afgebeeld. 
Desondanks werd dit sieraardewerk in 1899 in de Verenigde Staten geïntroduceerd. 
Waarschijnlijk waren de typisch Hollandse motieven vooral geliefd bij de buitenlanders. 
Ondanks het geringe commerciële succes, werd pas omstreeks 1950 door het Amsterdamse depot van De Porceleyne Fles het Jacoba uit de verkoop gehaald.

Het Jacoba-aardewerk werd in 1897 in productie genomen. Ook hiervoor werden weer Nederlandse kleisoorten gebruikt en waren de modellen evenals de decors voornamelijk ontworpen door Adolf le Comte. De versiering bestaat uit abstracte, florale en figuratieve decoraties die met een puntig stokje in de klei worden gegrift en opgevuld met kleuroxides en metaalglazuren zoals op de hier afgebeelde vaas. De figuratieve voorstellingen vertonen typisch Hollandse taferelen die samen met de grondstoffen van eigen bodem het nationale karakter van het product benadrukten. Het technische procédé is in hoofdzaak ontwikkeld door de latere technisch directeur H.W. Mauser (1868-1940). 
Omdat dit aardewerk poreus was, konden de Jacoba-vazen naar keuze worden geleverd met een zinken binnenbak. Sommige objecten zijn voorzien van een reliëfstempel met de drukletters 'NF' (Nederlands Fabrikaat). Dit merk komt alleen voor op het Jacoba-aardewerk en enkele geglazuurde tegels van dezelfde kleisamenstelling. 
Net als het Berbas en Porselein-Biscuit, nam het Jacoba-aardewerk een bescheiden plaats in binnen de productie van De Porceleyne Fles. Het Jacoba-aardewerk vond weinig aftrek, zowel in binnen- als buitenland, en het kwam voor dat onverkochte zendingen door buitenlandse depothouders werden teruggestuurd naar Delft. Een belemmering vormde wellicht het ontbreken van een verkoopcatalogus tot 1900, waarin het Jacoba-aardewerk was afgebeeld. Desondanks werd dit sieraardewerk in 1899 in de Verenigde Staten geïntroduceerd. Waarschijnlijk waren de typisch Hollandse motieven vooral geliefd bij de buitenlanders. Ondanks het geringe commerciële succes, werd pas omstreeks 1950 door het Amsterdamse depot van De Porceleyne Fles het Jacoba uit de verkoop gehaald.

De collectioneur F.E. Vlielander Hein, die in 1913 zijn omvangrijke verzameling 'oud' Wit-Delfts legateerde aan het Gemeentemuseum Den Haag, stelt in een artikel uit datzelfde jaar vast dat voor velen het 'oud-wit Delftsch aardewerk' onbekend is of zelfs 'het als niets waardig' aan hen voorbijgaan. Volgens hem verdient 'het witte goed' dat hem zo na aan het hart ligt, in meer dan 'één opzicht belangstelling'. Hij benadrukt de historische waarde van deze Delftse productie. De voorwerpen zijn immers slechts met een ondoorzichtig wit tinglazuur bedekt, waardoor dergelijk goed de onderzoeker alle mogelijkheden biedt de basis van de technische aspecten van het tinglazuuraardewerk grondig te bestuderen. 
Vervolgens gaat Vlielander Hein uitvoerig in op een in 1778 gezamenlijk door de Delftse plateelbakkers opgestelde prijslijst. Evenals de prijs van het 'blauw of geschilderd goed' komt de prijs van het aanzienlijk goedkopere witgoed aan bod, dat als alledaags gebruiksgoed kan worden betiteld. Bovendien werden de prijzen vastgesteld van zowel het 'schone' oftewel ongeschonden Delfts als van het 'wrakke' goed met bakfoutjes. 
Een grote groep Wit-Delfts is in 1980 op het voormalige terrein van plateelbakkerij De Porceleyne Fles aan het licht gekomen. Deze bodemvondst, waartoe overigens tevens gedecoreerd goed behoort, dateert uit 1660-1680. Aangezien Wit-Delfts nagenoeg nooit een merk vertoont, is het in tegenstelling tot het wel gemerkte goed, onmogelijk de fabriek van herkomst vast te stellen. Gelet op de locatie van de bodemvondst is dat dus niet het geval met de in onze recente publicatie over De Porceleyne Fles beschreven groep wit-goed. Het belang van deze bodemvondst is dan ook groot. Enerzijds gaat het daarbij om Wit-Delftse producten waarvan de herkomst wél bekend is. Anderzijds werpt deze omvangrijke groep licht op het productieassortiment dat men toentertijd voerde, nota bene slechts een zevental jaren na de start van De Porceleyne Fles in 1653. 
Drie eeuwen later produceert De Porceleyne Fles opnieuw ongedecoreerd Delfts waarvan een aanzienlijk aantal tot de collectie van de Gemeentemusea Delft behoort. Bij het bekijken van deze uit 29 voorwerpen bestaande groep 'nieuw' Wit-Delfts aardewerk blijkt dat menig voorwerp is ontleend aan vormen van weleer. 
In de jaren dertig van de twintigste eeuw hervatte men de productie van het wit-goed, omdat het vanwege de lage onkosten immers aanzienlijk voordeliger was dan het beschilderde. Vooral deze prijsfactor bracht De Porceleyne Fles ertoe om tijdens de crisis van de jaren dertig opnieuw het ongedecoreerde Delfts aan de man te brengen. Wellicht zou het een gunstige invloed hebben op de omzet van de fabriek.

Fles

Schotel met een hert in een omgeving van slingerende bloem- en bladranken in lusterglazuur met de kleuren turkoois, donkerblauw, oker, roze en goud. Op de onderrand is een lijnmotief in okergeel. 
Leon Senf werkte vanaf 1878 tot 1930 bij aardewerkfabriek De Porceleyne Fles. Hij ontwikkelde zich van leerling tot leidinggevend ontwerper en ontwikkelde zich in zijn vrije tijd ook als kunstenaar. Senf was ook betrokken bij diverse experimenten op het gebied van keramiek en glazuren. Lusterglazuur werd al vanaf 1892 ontwikkeld, maar pas vanaf circa 1910 voor figuratieve decoraties gebruikt. 
Het turkoois glazuur op de rand wordt op verschillende plekken onderbroken door een rozige glazuur. Deze onderbreking is niet repetitief, waardoor het lijkt alsof het glazuur niet overal evengoed heeft gehecht tijdens het bakproces. De techniek voor lusterglazuur vereiste dat een voorwerp vier maal werd gebakken, waardoor de kans op misbaksels groot was. Echter, dit bord kan niet als zodanig herkend worden.

Schotel met hert

dekselkom met twee oren en onderschotel, geheel versierd met pastorale landschappen met figuren.

Dekselkom met schotel

Henk Tieman

'Hoofdprijs Kaagweek 1952'

Op 10 juli 1584, wordt in het Prinsenhof Willem van Oranje doodgeschoten. De kogelgaten die achterblijven in de muur, herinneren nog elke dag aan deze tragische en cruciale gebeurtenis uit de Nederlandse geschiedenis. In Museum Prinsenhof Delft ervaar je het verhaal van prins Willem van Oranje in Delft. Wat zijn komst betekende voor de stad en hoe hij en zijn nakomelingen het fundament van dit land legden. In het Prinsenhof loop je door de vertrekken waar Willem van Oranje en zijn familieleden verbleven, en sta je oog in oog met de kogelgaten.

Bord met standring, twaalfde bord uit serie van twaalf borden met voorstellingen van de walvisvaart, met over de gehele voorkant in blauw geschilderde voorstelling 'koken van de traan'. 
Onderschrift: 'No 12. 't Kooken van de Traan.'

bord 'No 12. 't Kooken van de Traan.'

Anoniem

Kussen met episode uit de geschiedenis van Jozef: Jozef legt dromen van medegevangenen (bakker en schenker) uit (Gen. 40)

Kussen met Jozef die dromen van medegevangenen uitlegt

Gerard van Bylaer

Penning met op de voorzijde de moord op Willem van Oranje in 1584. Filips lijkt daarbij Balthasar Gerards aan te sturen met zijn scepter. Het rondschrift luidt: 'O dirum scelus! Non manebit inultum, 1584' (O gruwelijk schelmstuk! Het zal niet ongewroken blijven, 1584). Op de keerzijde wordt een herder temidden van zijn kudde schapen de keel afgebeten door een wolf. De herder is natuurlijk Willem van Oranje en de wolf Filips. Het rondschrift luidt: 'Pastorem occidit ne vos credit lupo' (Hij heeft de herder vermoord, dus vertrouw niet op de wolf). Het opschrift spreekt moed in: 'Confidite' (Hebt vertrouwen).

Gedenkpenning op de dood van Willem van Oranje

P.C.M. de Fouw

Vaas van Jacoba-aardewerk

Bord met standring, tweede bord uit serie van 12 borden met voorstellingen van de walvisvaart, met 
over de gehele voorkant in blauw geschilderde voorstelling ' vloot zeilt in het ijs'. 
Onderschrift 'No 2. De Vloot Seijlt in 't IJs.'

Bord 'No 2. De Vloot Seijlt in 't IJs.'

Dekselvaas

Penning op het overdragen van de soevereiniteit van Holland, West-Friesland en Zeeland aan Willem van Oranje. De voorzijde toont de geschiedenis van de profeet Ahia de Siloniter die door zijn nieuwe kleed te verdelen de scheuring en overdracht van het rijk voorspelde. Het rondschrift luidt: 'Sic transfert Dominus regina' (Zo draagt de Heer de koninkrijken over). Op de keerzijde een hand die uit de wolken reikt naar een drie-armige Oranjeboom met het rondschrift: 'Confirma Domine opus tuum 1582' (Heer, bevestig uw werk 1582).

Gedenkpenning op het opdragen van de Hogere Overheid van Holland, Zeeland en West-Friesland aan Willem van Oranje

A.P. Guerain

Achter het portret van Willem van Oranje staan twee versregels uit het Wilhelmus: ‘Wilhelmus van Nassouwe ben ick van Duitschen bloet een prince van Oranjen ben ick onvereert’.

Schotel van Jacoba-aardewerk met Willem van Oranje

De achtkantige knobbelvaas of -fles heeft een bolle buik, slanke hals met uitdijende voet en lange hals met knobbel en kragende mondopening en is gedecoreerd met planten, bloemen, bloesemtakken, rotsen en water. Centraal staat een pauw op een rots waarboven een duikelende fenix. Op de halsknobbel velden met geluksteken afgewisseld door florale lambrequins; op deksel floraal decor met siervogel. 
Van dit type knobbelvazen dat ook in een kleiner formaat werd vervaardigd zijn ook blauwwit gedecoreerde exemplaren bekend.

Knobbelvaas

Reineveld aan de Haagweg

Wedgwood

Portretmedaillon van Hugo de Groot door de Engelse firma Wedgwood & Bentley uit circa 1779. De plaquette is uitgevoerd in blauwe jasperware, waarbij De Groot en profil is weergegeven. Bij de plaquette hoort ook een foedraal. Zowel de plaquette als het foedraal bevatten het merk van het familiearchief Van Beresteyn. De plaquette komt uit het bezit van jhr. Eltjo Allegondus van Beresteyn (1876-1948), die zich intensief met het familiearchief heeft bezig gehouden. Als nazaat van een Delfts regentengeslacht, dat onder andere geparenteerd was aan de Delftse familie De Groot, was Van Beresteyn zeer geïnteresseerd in Hugo de Groot en publiceerde in 1929 de "Iconografie van Hugo Grotius".

Ovale plaquette met portret van Hugo de Groot

BV De Sphinx Maastricht

Schotel

Willem I van Oranje

Brief geschreven door Willem van Oranje, 21 augustus 1580

Bram Zwartjens

Compositie

Karel van Mander (II)

Binnen een breed raamwerk opgevuld met ranken van bloemen, vruchten en vogels staat koning Porus voor Alexander de Grote (te paard); op de achtergrond de veldslag tussen hun legers aan de rivier Hydaspes, gevoerd in 326 v Chr.

Koning Porus voor Alexander de Grote

Lint met de tekst '3 Schwadron Reiter Rgt. nr. 15 Ueberlieferungs schwadron der 11 Husaren'

Gillis van Oosten

Oorsieraad

Deze schotel met het opschrift 'Amor' vertoont het signatuur van de ontwerper Adolf le Comte (1850-1921). 
Het decor is in neorenaissancistische stijl uitgevoerd, waarbij Le Comte teruggreep op motieven als de hoorn des overvloeds en een maskaron. 
Toen eenmaal het Delftse aardewerk met een, op een witte scherf in blauw uitgevoerd decor de markt had veroverd, ontstond er ruimte voor nieuwe ideeën op het gebied van vormgeving en versiering. 
Dergelijke vernieuwingen kwamen met name van Le Comte in 1877 door Joost Thooft werd aangetrokken als artistiek adviseur en ontwerper. 
Naast het opleiden van een aantal schilders, waren zijn belangrijkste taken het ontwerpen van nieuwe decors en het vergroten van het modellenbestand. 
Vanaf het moment dat Le Comte werd aangesteld, zijn de door hem ontworpen objecten op tentoonstellingen bekroond. 
Uit een herinneringsdocument uit 1885 waarin de jury 'eene Eerste Bekroning' toegekend heeft aan 'Joost Thooft en Labouchère voor geschilderde tegels', blijkt dat Le Comte ook bemoeienis heeft gehad met de organisatie van de Internationale Tentoonstelling van Decoratief Aardewerk en Gebrand Glas uit dit jaar. 
In 1903 vierde Le Comte zijn 25-jarig jubileum dat door bekende kunstenaars en kunstindustriëlen werd bezocht.

Brokken, bodemvondst

Objectgegevens

Heb je een opmerking?

Duik in onze collectie

R70-54

De bewening van Christus

Gezicht in de Nieuwe Kerk te Delft met de memorietafel van Adriaen Teding van Berkhout

Nautilusbeker met zingende faunen

Portret van Willem van Oranje op 22-jarige leeftijd

R70-54

De bewening van Christus

Gezicht in de Nieuwe Kerk te Delft met de memorietafel van Adriaen Teding van Berkhout

Nautilusbeker met zingende faunen

Portret van Willem van Oranje op 22-jarige leeftijd

R70-54

De bewening van Christus

Gezicht in de Nieuwe Kerk te Delft met de memorietafel van Adriaen Teding van Berkhout

Nautilusbeker met zingende faunen

Portret van Willem van Oranje op 22-jarige leeftijd

Bekijk

Over ons

Bezoekadres

Op weg naar een nieuw museum

Blijf op de hoogte

Ga je akkoord met onze cookies?

Brokken, bodemvondst

Objectgegevens

Heb je een opmerking?

Duik in onze collectie

R70-54

De bewening van Christus

Gezicht in de Nieuwe Kerk te Delft met de memorietafel van Adriaen Teding van Berkhout

Nautilusbeker met zingende faunen

Portret van Willem van Oranje op 22-jarige leeftijd

R70-54

De bewening van Christus

Gezicht in de Nieuwe Kerk te Delft met de memorietafel van Adriaen Teding van Berkhout

Nautilusbeker met zingende faunen

Portret van Willem van Oranje op 22-jarige leeftijd

R70-54

De bewening van Christus

Gezicht in de Nieuwe Kerk te Delft met de memorietafel van Adriaen Teding van Berkhout

Nautilusbeker met zingende faunen

Portret van Willem van Oranje op 22-jarige leeftijd

Bekijk

Over ons

Bezoekadres

Op weg naar een nieuw museum

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Blijf op de hoogte

Ga je akkoord met onze cookies?