Emilia groeit op tussen spanningen en ruzies. Haar ouders, Willem van Oranje en Anna van Saksen, hebben een ongelukkig huwelijk. Als het conflict tussen haar vader en moeder escaleert, moet Emilia weg. Ze wordt ondergebracht bij haar oom op Kasteel Dillenburg. Emilia ziet haar moeder nooit meer terug.
Stemmen die blijven
Stemmen die blijven
Emilia van Nassau kiest haar eigen liefde. Als dochter van Willem van Oranje had ze alles te verliezen. Wat dreef deze vrouw om zo’n risico te nemen? In een handgeschreven brief schrijft ze over haar besluit. Geïnspireerd door historische brieven van vrouwen zoals Emilia, riep het museum Delftse vrouwen op om hun verhaal te delen. Dat deden zij, net als Emilia, in een brief.
Gezicht op Dillenburg, collectie Museum Prinsenhof Delft
Een gebroken jeugd
Naar Delft
Als haar vader in 1584 overlijdt, wil Emilia niks liever dan naar Delft, want daar woont haar familie. Maar ze moet wachten. Vier lange jaren. In 1588 is het eindelijk zover en komt ze in het Prinsenhof wonen.
Emilia en Maurits, collectie Museum Prinsenhof Delft
Twee geloven op één kussen
Emilia is gastvrouw aan het hof van haar broer Maurits. Met haar schoonheid staan de huwelijkskandidaten in de rij. Maar Emilia is kieskeurig. Dan ontmoet ze Emanuel van Portugal, een kroonprins in ballingschap. Ze worden verliefd en willen trouwen. Maar hun liefde botst op geloof: Emanuel is katholiek en Emilia is protestants. Maurits geeft geen toestemming.
Fragment brief Emilia van Nassau aan Staten-Generaal
Liefde zonder toestemming
Emilia laat het er niet bij zitten. Ze trouwt in het geheim met Emanuel. Ze schrijft een brief aan de Staten-Generaal en verdedigt haar keuze. Maar het heeft geen zin. De reactie is hard: ze keuren het huwelijk af en het pasgetrouwde stel krijgt huisarrest in Duitsland. Pas een jaar later, na de geboorte van hun eerste kind, mogen ze terug naar Delft.
Grafmonument Waalse Kerk
Opnieuw haar eigen weg
Jaren later strandt het huwelijk alsnog. Na de dood van Maurits (1625), kiest Emanuel de kant van Spanje. Dit is voor Emilia onacceptabel. Vastberaden als altijd, weigert ze om zich in te laten ‘met de moordenaars van haar vader’. Vijf van haar acht kinderen vinden hun laatste rust in de kerk van het Prinsenhof.
Foto: Marco de Swart
Brieven aan de volgende generatie
Ook nu kiezen vrouwen hun eigen pad. Geïnspireerd door verhalen van eigenzinnige vrouwen zoals Emilia, riepen we Delftse vrouwen op om een brief te schrijven aan de volgende generatie. Ruim veertig vrouwen deden mee. Ze deelden gedachten over liefde, verlies en werk.
Blader verder en ontdek de brieven van Selma en Cheraldine.
Selma Akozbek
Selma groeit op tussen twee culturen. Ze leert al vroeg hoe verwachtingen je kunnen vormen en beperken. Door haar eigen keuzes laat ze zien dat het anders kan. Met woorden en daden maakt ze ruimte voor de volgende generatie vrouwen.
Cheraldine Osepa
Een oud hek in Delft zette voor Cheraldine Osepa iets in beweging. Een moment van reflectie. Over haar moeder. Over Curaçao. Over identiteit. Haar verhaal gaat over energie en haar geloof in jezelf durven zijn.
Stemmen Schilderij, Waalse Kerk
Stemmen Schilderij
Kunstenaar Nannet van der Kleijn gaf vorm aan de verhalen van vrouwen. Ze maakte de indrukwekkende installatie: Stemmen Schilderij. De brieven met levensverhalen werden vereeuwigd op drie met de hand bedrukte vaandels van elk 12,5 meter hoog. De installatie kreeg een prominente plek in het museum.
Delftse Blik
Het brievenproject en het Stemmen Schilderij zijn onderdeel van Delftse Blik. Een programma waarin Delftenaren het museum verrijken met hun verhalen. Zo verbinden we de collectie aan thema’s zoals vrouwen, veiligheid en vrijheid.
Nieuwsgierig? Ontdek hier al onze activiteiten.