Emilia van Nassau kiest haar eigen liefde. Als dochter van Willem van Oranje had ze alles te verliezen. Wat dreef deze vrouw om zo’n risico te nemen? In een handgeschreven brief schrijft ze over haar besluit. Geïnspireerd door historische brieven van vrouwen zoals Emilia, riep het museum Delftse vrouwen op om hun verhaal te delen. Dat deden zij, net als Emilia, in een brief.

Stemmen die blijven

Museum Prinsenhof Delft - Home

Weet je al wanneer je ons museum gaat bezoeken? Je bestelt alvast eenvoudig je tickets online.

Koop je tickets alvast online

Kom nog één keer, voordat de deuren sluiten

Willem van Oranje

Een rondleiding over criminaliteit, rechtspraak en bestraffingen van de late Middeleeuwen tot en met de 17de eeuw. Kom kijken in 'Het Steen'. De oudste gevangenis van Delft.

Uitje in de zomervakantie: Stap binnen in gevangenis Het Steen 

If you know when you will be visiting the museum, book your tickets now, online.

Book your tickets online

William the Silent

Heinrich Giebel

Antonio Moro

Dit portret toont Willem van Oranje in 1555 op 22-jarige leeftijd, het jaar waarin Karel V het gezag over de Bourgondische erfenis overdraagt aan zijn zoon Filips. Oranje staat dan aan het begin van een veelbelovende carrière aan het Bourgondische hof. Na de erfenis van het Franse prinsdom Orange in 1544, behoort Oranje tot de hoogste adel in de Nederlanden. Deze hoge positie blijkt wanneer Filips hem in november 1555 benoemt tot lid van de Raad van State en verkiest tot Ridder in de orde van het Gulden Vlies. In 1559 benoemt Filips hem tot stadhouder van Holland en West-Friesland, Zeeland en Utrecht. Het schilderij toont Oranje als veldheer in een pronkharnas met zijn linkerhand op een toernooihelm. In zijn rechterhand houdt hij een commandostaf.

Portret van Willem van Oranje op 22-jarige leeftijd

Expositie in Kabeldistrict Delft

Ontdek het Strandbeesten Mortuarium

Leonaert Bramer

Na het sneuvelen van Achilles in de strijd om Troje twisten zijn wapenbroeders Ajax en Odysseus om het bezit van diens wapenuitrusting. Wanneer de Griekse aanvoerders de wapens toewijzen aan Odysseus, ontsteekt Ajax in blinde woede en wil hij hen doden. De godin Athena laat hem echter een kudde schapen aanzien voor zijn strijdmakkers. Als Ajax weer bij zijn positieven komt en de door hem aangerichte slachting onder de onschuldige dieren overziet, pleegt hij zelfmoord door zich in zijn zwaard te storten. Veel later zal hij Odysseus, tijdens diens bezoek aan de onderwereld, nog verbitterd herinneren aan de strijd om de wapenuitrusting van Achilles. Voor zover bekend vormt het schilderijtje van Bramer de enige uitbeelding van deze episode uit de Trojaanse oorlog in de westerse schilderkunst. Eveneens de offering van Iphigeneia is het ontwerp ontleend aan Ovidius' Metamorfosen. Mogelijk hebben de schilderijen deel uitgemaakt van een grotere serie scènes uit de Metamorfosen.

De twist tussen Ajax en Odysseus

Leon Senf

De Porceleyne Fles - Royal Delft

Dekselvaas 'kamelenvaas'

Christiaen Jansz. van Bieselingen

Portret van Willem van Oranje op zijn doodsbed. Het betreft een dun, schetsmatig opgezet schilderij dat Van Bieselingen waarschijnlijk heeft gemaakt naar het opgebaarde lichaam van Oranje. Het leverde een realistisch aandoend portret op. 
Op de lijst staat het rondschrift: 'den.tienden.iuli.twelck.den.menschen.heft.verdoeten.werde.den.Prinsche.Dorange.tot.Delft.doerschoeten'. De rode letters vormen een chronodisticon (rijmend chronogram): omgezet naar Romeinse cijfers leveren zij opgeteld het jaartal 1584 op. 
Het opschrift 'Aetatis 51' duidt op de leeftijd van Oranje in 1584. 
De Staten van Holland hadden verboden een portret van de dode prins te maken.

Doodsportret van Willem van Oranje (1533-1584)

onbekend

De draagstoel is samengesteld uit een zitbank met zijpanelen en een achterpaneel beide met snijwerk en goudversiering met taferelen uit de Arjuna wiwaha of Mintaraga en een voetenbank, waaraan ter weerszijden een fraai gesneden slang (Naga) is aangebracht. 
Het geheel is bevestigd op een baar bestaande uit twee draagstokken met twee tussenlatten. 
 
De geschilderde panelen stellen drie gebeurtenissen voor uit de de arjuna wiwaha of Mintaraga. 
De arjuna wiwaha is ontleend aan een episode uit het Mahabharata en wel Arjuna's huwelijk. Op Java is deze episode al een eeuwenlang geliefd verhaal en eindeloos uitgesponnen tot lakons voor de wajang, die opgevoerd worden bij huwelijken. Omdat op de draagstoel episodes zijn afgebeeld uit de Arjuna wiwaha, zal deze bestemd zijn geweest voor een bruid. 
Arjuna heeft zich, teneinde zich voor te bereiden op de hulp, die de goden hem verzocht hebben, in hun strijd tegen de demonen, teruggetrokken in ascese. Hij wordt op de proef gesteld door de goden, die hemelse nimfen naar hem toe zenden om hem te verleiden. Het achterschot vertoont de geijkte, oude compositie: Arjuna, roerloos gezeten in een grot met de blik gericht in de verte en met een kluizenaarshoofdtooi. Aan weerszijden van hem de nimfen in bevallige beweeglijkheid; voorts bladeren en bloemen, als aanduidingen van een bos. Merkwaardig is het, dat de panakawans, de gezellen van Arjuna, die hem onafscheidelijk plegen te begeleiden, hier niet te zien zijn. Op andere schilderingen van hetzelfde voorwerp ziet men ze steeds, bezweken voor de verleidngskunst der nimfen, in omarming met een nimf, of met een nimf op schoot, terwijl hun meester juist in geen enkel opzicht is af te leiden. 
Op de zijpanelen staan nog twee taferelen, niet helemaal compleet, omdat iedereen op Bali toch wel weet waar het om gaat. Aan de ene kant het wilde zwijn, door de Reuzenvorst gezonden Arjuna's kluizenarij te verwoesten. Arjuna schiet er een pijl op af, tegelijk met god Siva, die zich vermomd heeft als jager. Dan ontstaat er een twist, die kosmische omvang aanneemt, om het zwijn. De strijd blijft onbeslist en Siva legt zijn vermomming af. Arjuna valt hem te voet om hem hulde te bewijzen. Dat is te zien op de andere zijde. Daar zijn trouwens nog twee andere personages: nl. semar, arjuna's panakawan, met zijn dikke lijf, geruite kain, grote mond met een tand, vrouwenogen en zijn haar in een 'paardenstaart' opgebonden. Semar is een zeer gevenereerde figuur. Hij is niet alleen een grappige poetsenmaker, maar ook god der goden en zeer waarschijnlijk een oude voorouderfiguur van Javanen en Baliers. 
Achter Semar staat een oude man, met een kluizenaarshoofdtooi. Dit zal God Indra zijn, die ook weer vermomd als oude heilige Arjuna kwam verzoeken.

Draagstoel

Anthonie Palamedesz.

Een rokende schilder, waarschijnlijk Anthonie Palamedesz. zelf, nogal zelfgenoegzaam zittend voor zijn ezel, in linkerhand een stenen Goudse pijp, de rechterhand in de zijde geplaatst.

Een rokende schilder voor zijn schildersezel

Museum Prinsenhof Delft is open Tuesday - Sunday from 11 am - 5 pm. During school vacations the museum is also open on Mondays.

Plan your visit

Cornelis Troost

Familieportret van Johanna Suzanna Teding van Berkhout-Ghijs (1688-1717) en haar drie zonen, Pieter (1711-1744), Jan (1713-1766) en Coenraad (1714-1770). 
 
Johanna Susanna Ghijs is postuum afgebeeld als Flora achter een balustrade met haar drie zoontjes: Pieter (1711-1744), Jan (1713-1766) en Coenraad (1714-1770); dochter Susanna Maria (1717-1779) niet afgebeeld; het geheel in een landschap, met linksboven grote draperie, op de voorgrond een etend aapje. 
Johanna Susanna Ghijs was in 1717 overleden na de geboorte van haar vierde zoontje, dat in 1720 stierf. Troost maakte haar portret naar een schilderij van Hieronymus van der My, dat hij in opzet vrij nauwkeurig overnam. Hij voegde er wel zijn zwierige schilderwijze aan toe en gaf haar in plaats van de pruik, met stijve naar achteren lopende rijen krullen, een bloemenmutsje. 
Volgens Mario Praz, in zijn boek "Conversation Pieces" (London 1971), heeft Troost in het schilderij willen aanduiden dat de moeder was overleden door haar als het ware uit een graftombe te laten rijzen. De beide cypressen op de achtergrond zouden dan een funeraire betekenis hebben. Het stenen postament was echter een zeer gebruikelijk compositie-element en het landschap en de bloemen zijn geheel in traditie van Caspar Netscher. Wel typerend voor Troost is het virtuoze kleurgebruik, de directheid waarmee hij zijn geportretteerden heeft 'gevangen' en de ongedwongen pose, die vooral opvalt bij de blokfluit spelende jongen rechts. 
 
Jan Teding van Berkhout (1713-1766) bezat later een collectie schilderijen en tekeningen die in 1767 geveild werd. De familieportretten bleven buiten de veiling.

Familieportret van Johanna Susanna Teding van Berkhout-Ghijs als Flora en haar drie zonen


Bord

Egbert Lievensz. van der Poel

Feest op het Oude Delft voor het gebouw dat tot 1645 diende als herberg en sedertdien zetel van het Hoogheemraadschap van Delfland is. Verlichting met 5 pektonnen en de aankomst van een reiskoets, in de lucht vuurwerk. Het feest kan verband houden met het sluiten van de Vrede van Munster, maar ook met het in gebruik nemen van het gebouw door het Hoogheemraadschap.

Feest op het Oude Delft voor het Hoogheemraadschap van Delfland

Balthasar van der Ast

Van der Ast werkte sinds 1632 in Delft. Hij was gespecialiseerd in bloemstillevens met insecten en schelpen. Kweeperen, appels en druiven vormen hier de achtergrond voor een selectie van oosterse schelpen. Schelpen werden in de zeventiende eeuw verwoed verzameld. Ook vormden zij de inspiratiebron voor talrijke gedichten, schilderijen en prenten en waren zij het onderwerp van wetenschappelijke verhandelingen. Daarnaast werden ze gebruikt voor de vervaardiging van bijvoorbeeld pronkbekers.

Fruitstilleven met schelpen

Peter Paul Rubens

Behoort tot de serie tekeningen die Leonaert Bramer vervaardigde naar schilderijen in Delftse collecties. Het schilderij van deze toen zeer geliefde Vlaamse meester, die een belangrijk aandeel had in de aankleding van de Oranjezaal in huis ten Bosch, is nog niet getraceerd.

De aanbidding der koningen

Adriaen Claesz. de Grebber

Gedenkpenning op het 50-jarig huwelijk van Paulus van Beresteyn en Volkera Nicolai

Hendrick van Vliet

Door het geopende koorhek ziet men het schip, met enkele figuren en 2 honden. Aan de pijler het rouwbord van Adriaan Berckhout (1576-1620). Rechts een man met rode mantel, witte kousen en een zwarte hoge hoed. Links van deze man staat een man in zwart kostuum met witte kraag, naast hem een hond. Geheel rechts 3 spelende kinderen en links een grafdelver en een man gekleed in zwart kostuum met witte kraag en een zwarte hoge hoed. 
 
In de kerkinterieurs van Hendrick van Vliet spelen de Oude en Nieuwe Kerk in Delft vrijwel altijd de hoofdrol. In 1661 schildert hij in opdracht van Paulus Teding van Berkhout een kerkinterieur ter nagedachtenis aan diens vader Adriaen. Allerlei details verwijzen naar de overledene, zoals zijn grafsteen middenvoor en de monumentale epitaaf aan de zuil rechts. Het schilderij is een kerkinterieur maar dus bovenal een weergave van een plaats van herinnering.

Gezicht in de Nieuwe Kerk te Delft met de memorietafel van Adriaen Teding van Berkhout

Daniël Vosmaer

De compositie van het schilderij, met een gezicht op een stad vanuit een fantasie-loggia is zeer ongewoon. Men vraagt zich af of dit schilderij, waarin de voorgrond met een wat merkwaardig perspectief een zo belangrijke plaats inneemt, niet door een soort kijkkastje bekeken moest worden. Juist bij Delftse schilders bestond een hoge mate van belangstelling voor perspectief om een sterke dieptewerking te suggereren. 
In ieder geval is de loggia een fantasie, die de schilder heeft toegevoegd aan het overigens exacte topografische beeld van Delft, met van links naar rechts, de torens van de Nieuwe Kerk, de Oude Kerk en het Stadhuis. Daarvoor ziet men de oude vestingswallen met de houten molens die door bakkers en brouwers werden gebruikt.

Gezicht op Delft met een fantasieloggia

Hendrik Cornelisz. Vroom

Op de voorgrond de Delftse Vliet, de belangrijkste route naar Den Haag. De stad is ommuurd als verdediging tegen de Spanjaarden. Onder de Oude Kerk is die ommuring onderbroken door de Haagpoort, vanwaar de schepen, voortgetrokken door paarden, vertrokken. De Vliet was niet alleen de waterweg naar Den Haag en Rijswijk, maar ook naar Leiden, Amsterdam en Haarlem. Het bier, het laken en later het aardewerk, producten die op grote schaal in Delft gemaakt werden, vervoerde men langs deze weg. Op Vrooms schilderij steken boven de lage bebouwing slechts drie grote gebouwen uit, van links naar rechts: De Nieuwe Kerk met het verhoogde koor, de toren van het stadhuis en de Oude Kerk.

Gezicht op Delft vanuit het noordwesten langs de Vliet

Delft, gezien vanuit het westen met Waterslootse Poort en Buitenwatersloot. 
Dit schilderij is één van de eerste geschilderde profielen van een Noord-Nederlandse stad. Het geeft een goed beeld van het omringende landschap, de verdedigingswerken en de belangrijkste gebouwen, Waterslootse Poort, de Oude Kerk, het Stadhuis en de Nieuwe Kerk.

Gezicht op Delft vanuit het westen

Herman Veldhuis

Atelier van gebrandschilderd glas 'T Prinsenhof

Afgebeeld is in een driehoekige compositie een knielende vrouw omgeven door bloemen, vogels en een konijn. Zij houdt een bloem in de hand. Deze voorstelling symboliseert de lente en de zomer. Bovenaan de driehoek zijn de stralen van de zon te zien. In de linkerbovenhoek is een engel afgebeeld waarvan de vleugels worden gevormd door korenaren; deze staat symbool voor de herfst. De engel in de rechterbovenhoek is omgeven door sneeuwvlokken; deze symboliseert de winter.

Glas-in-lood raam 'Lente'

Isaak van der Star

Stadhuis te Delft

Willem Janszoon Blaeu

Jan Jansz. van Keulen

Na een opleiding bij de beroemde Deense astronoom Tycho Brahe vestigde Willem Janszoon Blaeu zich als globe- en kaartenmaker in Amsterdam. Globes werden altijd in paren vervaardigd: een aard- en een hemelglobe. Hemelglobes tonen de belangrijkste sterren in de vorm van sterrenbeelden. Op Blaeus eerste hemelglobe (1603) waren voor het eerst de sterren rond de zuidpool te zien die vlak daarvoor door de zeevaarders Houtman en De Keyser waren ontdekt. 
Op deze hemelglobe zijn de sterren van het Zuidelijk halfrond aangegeven. Deze informatie was bekend dankzij de eerste tocht van de Nederlanders naar Oost-Indië in 1596.

Hemelglobe

Zuster Margaretha van het Sint Agnesklooster

Delft is voor de Reformatie een vrome, katholieke stad. In de vele kloosters die de stad rijk is, worden prachtige versierde handschriften geschreven, vaak door de zusters. Dit is een brevier, een gebedenboek, dat hoogstwaarschijnlijk door zuster Margaretha in het St. Agnesklooster in Delft is gemaakt.

Het brevier van zuster Margaretha van het St. Agnesklooster in Delft

Michiel van der Dussen (1600-1681) en Wilhelmina van Setten (1605-1683), beiden katholiek en uit invloedrijke en welgestelde Delftse families afkomstig, trouwden in 1625. Ter gelegenheid van hun 15-jarig huwelijk lieten ze zich met hun twee zonen en drie dochters schilderen. 
 
Zowel de kleding als het interieur weerspiegelen de welstand van het gezin; schilderijen aan de wand en een groep beelden op het kastje wekken de indruk dat de Van der Dussens verzamelaars waren. Toch is dat niet het geval: de beelden zijn een bronzen gekruisigde Christus, geplaatst tussen links een Madonna met kind en rechts Johannes de Evangelist, uitgevoerd in ivoor of misschien in keramiek en vormen zo een aanduiding voor het geloof van de familie. Een aantal schilderijen werd, zoals we uit boedelbeschrijvingen weten, bij elke welgestelde familie in de Republiek aangetroffen als deel van de decoratie van het huis. 
Achter het echtpaar is een tafel te zien waarachter een vrij hoge, maar smalle rijk bewerkte schouw verrijst. De tafel moet er dicht tegen aan staan, want de diepte van de ruimte wordt aangegeven door het hemelbed (rechts). Die begint direct achter de voorgestelde personen en eindigt tegen de achtermuur. De diepte achter de figuren kan dus niet veel meer dan twee meter bedragen. 
 
Symboliek op het portret van de familie van Michiel van der Dussen 
 
De crucifix, tussen een Madonna met kind en Johannes de Evangelist, lijkt samen met de schilderijen er boven, een soort privé-altaar te vormen. Evenals de kruisjes om de hals van de meisjes vormt het een aanduiding voor de katholieke levensovertuiging van de familie. 
 
Vader en zonen spelen blokfluit, iets wat men zelden ziet op schilderijen. De opengeslagen muziekboeken zijn leesbaar en laten zien dat ze het stuk "Im festo S. Michaelis' spelen. Het is een muziekstuk ter ere van de aartsengel Michael, de beschermheilige van Michiel van der Dussen en behoort tot de katholieke liturgie. Musiceren op een schilderij kan gezien worden als een symbool van huiselijke harmonie. 
 
Het boek op de grond is het Nervi d'Orfeo, een verzameling wereldlijke madrigalen (meerstemmige wereldlijke liederen zonder begeleiding). Mogelijk heeft de vader hiermee willen aangeven dat hij wereldlijke muziek niet afwijst, maar ondergeschikt acht aan religieuze muziek. Ook het glas rode wijn en de walnoten zijn bekende christelijke symbolen. De walnoten zijn tegelijk een symbool van een lang en gelukkig huwelijk. 
 
De meisjes hebben attributen in handen die de vijf zintuigen symboliseren, maar die tevens een christelijke betekenis hebben. Het bosje bloemen dat het oudste meisje vasthoudt verwijst naar de reukzin, maar ook naar de tegenstelling tussen het aardse leven en het hiernamaals. Het jongere meisje toont een tros druiven en houdt een mand met fruit vast. Dit verwijst naar de smaak, maar symboliseert tevens de wijn van de eucharistie en daarmee het bloed van de verlosser. Fruit is een verwijzing naar de luxe leefomstandigheden van het gezin, maar symboliseert ook de vergankelijkheid van al die rijkdom. Naast het fruit ligt ook een horloge, wat een aanduiding is voor het vergaan van de tijd. 
 
Wilhelmina van Setten houdt haar jongste dochter bij de hand, die, zoals toen bij zowel heel jonge meisjes als jongetjes gebruikelijk was, een jurk-achtig kostuum draagt. 
 
Het totale schilderij wil duidelijk maken dat rijkdom, sociale status en maatschappelijk welzijn de aandacht niet mogen afleiden van wat er werkelijk toe doet, namelijk het geloof. De familie van Michiel van der Dussen liet door middel van het schilderij weten dat zij katholiek waren, ondanks het feit dat in die dagen het katholicisme niet erg werd gewaardeerd. 
 
Van Vliet signeerde het schilderij niet alleen hij vermeldde er nadrukkelijk de datum op: 25 mei 1640

Het gezin van Michiel van der Dussen

Iphigeneia is de oudste dochter van het Myceense koningspaar Agamemnon en Klytaimnestra. Wanneer Agamemnon met zijn vloot vanuit Aulis wil uitzeilen om strijd te gaan leveren met de Trojanen, blijkt dat de godin Artemis de winden heeft stilgelegd: Zij is hevig ontstemd over het doden van een aan haar gewijd hert door de koning. Agamemnon kan de vloek ongedaan maken door zijn dochter Iphigeneia te offeren. Na een lange tweestrijd besluit de vorst om haar onder valse voorwendselen naar Aulis te lokken, waar zij zogenaamd in het huwelijk zal treden met de Griekse held Achilles. Op het moment dat Iphigeneia daadwerkelijk dreigt te worden geofferd op een altaar, vervangt Artemis haar door een hinde. De offering van Iphigeneia in Aulis werd in de 17e eeuw enkele malen uitgebeeld, onder andere door Rombout van Troyen, Willem de Poorter, Jacob de Wet, Pieter Codde, Jan Steen, Richard Brakenburg en Arnold Houbraken. De versie van Leonart Bramer kenmerkt zich door een uitgesproken maniëristische compositie, waarbij de centrale handeling naar de achtergrond is verplaatst en het beeld voor een groot deel in beslag wordt genomen door bijfiguren op de voorgrond. Niettemin zorgen de heldere opbouw en effectieve belichting van het tafereel voor een pakkend resultaat, waarbij de blik van de toeschouwer onmiddellijk naar de wanhopige Iphigeneia wordt getrokken die op het punt staat geofferd te worden. Met een laatste smeekbede richt zij zich tot de links bovenin de wolken tronende Artemis, herkenbaar aan de maansikkel op haar voorhoofd. Mogelijk stelt de geharnaste ruiter rechts op de voorgrond Achilles voor. Deze Griek speelt nog na zijn dood een rol in de strijd om Troje, zoals te zien is op het pendant van dit schilderijtje met de Twist tussen Ajax en Odysseus om het bezit van Achilles' wapenuitrusting na diens sneuvelen voor de muren van Troje. 
Eveneens als de offering van Iphigeneia is het ontwerp ontleend aan Ovidius' Metamorphosen. In de populiere uitgaven van Muller welke respectievelijk de offering van Iphigeneia en de twist tussen Ajax en Odysseus laten zien. Dit verklaart wellicht de combinatie van deze thema's in het Delftse pendantenpaar. Mogelijk hebben de schilderijtjes zelf deel uitgemaakt van een grotere serie scènes uit de Metamorphosen.

Het offer van Iphigeneia

Hendrick van Vliet schildert het Interieur van de Nieuwe Kerk in Delft. Vanuit de zuidelijke kooromgang kijken we langs pijlers op het grafmonument van Willem van Oranje. Van Vliet kiest er voor om het beeld gedeeltelijk af te dekken met een geel gordijn. Hij doet dit op zo’n overtuigende manier dat het lijkt alsof dit gordijn niet bij de voorstelling hoort maar zich in de ruimte van de kijker bevindt. Tegelijkertijd creëert hij hiermee meer diepte in het kerkinterieur. Een dergelijk staaltje van geschilderd gezichtsbedrog of trompe l’oeil is midden 17de eeuw zeer populair in Delft. 
 
Depicted here is the Interior of the Nieuwe Kerk in Delft with the monumental stone of William of Orange. The artist has hidden part of this church interior behind a yellow curtain. He has done this so convincingly, that the curtain seems no part of the image, but rather seems to be located in the viewer’s space. In doing so, he has created more depth in the church interior. Such an optical illusion or trompe l’oeil was extremely popular in Delft in the 17th century.

Interieur van de Nieuwe Kerk in Delft

Willem van Aelst

Jachtstilleven met een geschoten patrijs, hangend in een nis te midden van jachtbenodigdheden.

Jachtstilleven

Kalebasvormige vaas met opgelegde, opengewerkte sierbanden en medaillons met Bijbelse voorstellingen: Lot en zijn dochters; Tobias en de Engel; Rebecca bij de bron; de Annunciatie; de Visitatie; de Aanbidding van de herders; de Vlucht naar Egypte; en Noli me tangere. De voorstellingen zijn naar ontwerpen van de Delftse kunstschilder, Leonaert Bramer.

Kalebasvaas met Bijbelse voorstellingen

Kaststel 'kamelenvaas'

De Grieksche A

Adrianus Kocx

Het wasbekken heeft de vorm van een geschulpte sint-jakobsschelp. 
Op de binnenzijde is een decoratieve, groots aangelegde tuin afgebeeld waarvan de middenpartij een kunstmatige grot of nis vormt waarin waterspuwende en spuitende putti. Op de buitenzijde zijn op de geschulpte vlakken afwisselend tuinen en door bladornament gevleugelde engelenkoppen aangebracht.

Wasbekken

Hendrik van Steenwijck II

In dit romaanse kerkinterieur zijn beeldenstormers bezig heiligenbeelden te verwijderen en kapot te slaan. Zij lijken aanwijzingen te krijgen van de zittende man linksvoor. Dit komt overeen met het beeld dat historici tegenwoordig hebben van de Beeldenstorm van 1566, een relatief ordelijke zuivering van kerkgebouwen voor de protestantse eredienst. Dit geldt in ieder geval voor de noordelijke Nederlanden. De afbeelding kan ook verwijzen naar het zuiveren van de katholieke kerken nadat in 1572 opstandelingen grote delen van Holland en Zeeland hebben bezet. Er vond toen een zogenaamde desacralisatie (ontheiliging) van de kerken plaats. Niets mocht de mensen afleiden van Gods woord.

Kerkinterieur met beeldenstormers

De Dubbelde Schenkkan

De Metaale Pot

Delfts zwarte (ook wel 'het wondere zwart van Delft' genoemd) conische koffiekan naar voorbeeld van (edel)metalen exemplaren, is beschilderd met een chinoiserie bestaande uit een rotspartij bij water, bloeiende struiken en vogels. De zwarte ondergrond van deze kan is geïnspireerd op het Japanse en Chinese lakwerk dat erg populair was in de zeventiende en achttiende eeuw. 
 
Blijkens een inventaris van de plateelbakkerij De Metaale Pot uit 1691 werden koffiepotten in deze periode nog niet geproduceerd, in tegenstelling tot theepotten en chocoladekannen. Overgebleven koffiepotten met een wit fond dateren uit het eerste kwart van de achttiende eeuw.

Koffiepot

Bob Bonies

Reeks van vijf geometrische, samengestelde vormen in telkens twee kleuren, gekozen uit de standaardreeks rood, wit, blauw, geel en groen. 
De werken van Bonies zijn veelal gericht op het principe van ordening en zijn geconstrueerd uit een regelmatige voortzetting van een deling, vergroting of koppeling van kleurvlakken. Het schilderij als een groepering van overzichtelijke (kleur)vlakken, als spanningsvelden met een asymetrisch evenwicht.

Motto: Haast U langzaam

Jaap van den Ende

Strookjes in verschillende kleuren op wit fond zo dat vorm en kleur een bepaalde structuur vormen.

LS 16-71

Mannelijk voorouderbeeld, adu siraha salawa

Werk mee aan 'Wat wij zien' Museum Prinsenhof Delft is op zoek naar mensen die hun perspectief op objecten uit de museumcollectie willen delen. Het zijn Indonesische objecten vol verhalen en geschiedenissen, waaronder de koloniale geschiedenis van Delft en Indonesië. Kom jij uit Delft of directe omgeving, heb je een band met (wat we nu kennen als) Indonesië en wil je samen met ons werken aan een tentoonstelling die in het museum komt? Meld je dan nu aan!Je hoeft geen expert te zijn. Nieuwsgierigheid, betrokkenheid en de wil om je perspectief te delen, zijn genoeg.

in Indonesische objecten vol verhalen en geschiedenissen?

Wat zie jij

Misbaksel met aan elkaar gebakken borden met een blauw-witte decoratie.

Misbaksel

Rob Scholte

Begrippen strijd, verzet, vrede, geld en macht worden symbolisch weergegeven. 
 
Rob Scholte heeft zich bij de invulling van zijn opdracht niet tot de Vrede van Munster willen beperken omdat hij 'een Vrede wilde verbeelden die actueel is en van alle tijden'. 
 
Over een slagveld bezaaid met lichamen van soldaten in historische en eigentijdse kledij trekken Josephine Baker, Churchill, Einstein, Ghandi en Napoleon aan de toeschouwer voorbij. Josephine Baker staat voor de schijnbaar onbeduidende rol die vrouwen in oorlogen speelden. Churchill en Napoleon vertegenwoordigen twee gewelddadige perioden uit de geschiedenis. Ghandi representeert de vrede en Einstein de verantwoordelijkheid van de machthebbers. Centraal op het doek staat een antieke strijdwagen, waarvan de paarden worden gemend door een krijger met het American Express-logo als hoofd. Dat is gewend naar drie figuren die vrede symboliseren: een engel en Vader Tijd die een baby op de arm draagt. Ghandi voert een hoed mee op zijn wandelstok, een verwijzing naar de herwonnen vrijheid. De Indiase vredestichter is ook een Engelse ridderorde toebedeeld, een eerbetoon dat Churchill wel en Ghandi nooit ten deel viel. 
Links op het schilderij slaan twee figuren de stoet gade. De man met gevouwen handen representeert het verleden en de toekomst. De man met bril en stropdas toont ons het vredestractaat uit 1648. 
Op de voorgrond ligt een (nog) open hangslot met het beeldmerk van de Europese Gemeenschap. Het is de verbeelding van een Europa dat op slot dreigt te gaan voor mensen van andere continenten en hen daardoor de vrijheid ontneemt om er te kunnen reizen. 
 
Rob Scholte stelde deze voorstelling samen op een computer. Hij maakte daarbij gebruik van gescande afbeeldingen. De definitieve compositie werd op het doek geprojecteerd en vervolgens overgeschilderd. Het werk werd in oktober 1998 voltooid.

Na de Vrede van Münster... Moderne kunst leeft !

Nautilusbeker

Willem Claesz. Brugman

Jean Bellekin

Late nautilusbeker met een voet uit een stuk en vlinders en insecten gegraveerd op de schelp. 
Late Nautilus cup with a solid foot and butterflies and insects engraved on the shell.

Oorsieraad

Jacques de Gheyn (II)

Hendrick Goltzius

Een soldaat met een geweer (musket) en een brandende lont in de linkerhand en een furketstok in de rechterhand, ten voeten uit. Op de achtergrond een heuvelachtig landschap waarin soldaten elkaar beschieten. Onder de voorstelling twee regels tekst in Latijn 'Et genus, et mea me virtus terraque marique non imo patitur nomen habere loco' 
 
Deze prent is onderdeel van een serie van 12 genummerde prenten van militairen, ten voeten uit weergegeven tegen een landschappelijke achtergrond waarin krijgshandelingen verricht worden.

Officieren en soldaten 7; Musketier

Nicolaes Pietersz. Berchem

Een belangrijke inspiratiebron voor de Delftse plateelschilders zijn tekeningen en prenten van Nederlandse kunstenaars. De voorstellingen op deze plaque zijn gebaseerd op een tekening van de Delftse schilder Leonaert Bramer (1596 – 1674) en een prent van Haarlemmer Nicolaes Berchem (1620-1683). De linkerhelft van de aardewerken plaat is gebaseerd op een Oud-testamentische Bijbelse voorstellingen van Bramer: "De profeet van Juda door een leeuw gedood", wat is aangegeven in de boomstam op de voorgrond met de tekst I REG 13:24.

Plaque met Bijbelse voorstelling 'De profeet van Juda door een leeuw gedood'

Paulus van Vianen

Tazza, drink- of offerschaal, bestaande uit een ondiepe schaal met daarop een door een lauwerkrans omsloten voorstelling van Mercurius met het afgehouwen hoofd van Argus (Ovidius, Metamorfosen, I 568-747), een losse dekplaat en een voetstuk 
Mercurius heeft het hoofd van Argus afgeslagen. Aan weeszijden van het dode lichaam de twee honden van Argus. Op de achtergrond een heuvelachtig landschap met ruïnes. Op de achtergrond rechts zit Juno met een pauw. Zij richt zich tot Jupiter die Io in een koe verandert. Daar weer achter is een vestingstad zichtbaar, waarschijnlijk gebaseerd op tekeningen die Paulus van Vianen zelf gemaakt heeft in Praag. In de lucht Juno in zijn strijdwagen getrokken door twee pauwen. 
 
In de rand een inscriptie die luidt:'Ter nagedachtenis van wijlen de Heer Michiel van Son en zijn Huysvrouwe Margaretha Kabernaal heeft haaren soon Michiel van Son dit aan de Rijswijkse Kerck vereert den 24.8. ber 1717'. 
De dekplaat is versierd met in reliëf uitgevoerde bladeren, zes smalle afgewisseld door beurtelings verschillende bredere bladeren. Het voetstuk heeft een vaasvormige nodus; hierop zijn drie opengewerkte voluten aangebracht met daartussen steeds de kop van een bok. Het zich verbredende onderstuk van de voet is voorzien van drie gevleugelde engelenkopjes met daarachter aan weerszijden een palmtak, terwijl de geprofileerde rand een uit symmetrische ornamenten samengestelde decoratie draagt. 
 
De voet is mogelijk van latere datum. De inscriptie op de rand van de schaal dateert uit 1747.

Tazza

Isaac Junius

Cornelis Danckerts (I)

Plaat of plaque met het vooraanzicht van het grafmonument van Willem de Zwijger door Hendrik de Keyser in de Nieuwe Kerk te Delft. 
Voor Willem de Zwijger, die in 1584 in het Prinsenhof te Delft was vermoord, werd in de Nieuwe Kerk een tombe opgericht. Dit praalgraf, naar ontwerp van de beroemde architect en beeldhouwer Hendrik de Keyser (1565-1621) werd in 1621 voltooid. Het behoorde tot de grote bezienswaardigheden van Delft. Afbeeldingen ervan verschenen op schilderijen, tekeningen en prenten en ook, zoals hier op Delfts aardewerk.

Plaque met het vooraanzicht van het grafmonument van Willem de Zwijger

Plaat of plaque met het zijaanzicht van het grafmonument van Willem de Zwijger door Hendrick de Keyzer in de Nieuwe Kerk te Delft. 
Voor Willem de Zwijger, die in 1584 in het Prinsenhof te Delft was vermoord, werd in de Nieuwe Kerk een tombe opgericht. Dit praalgraf, naar ontwerp van de beroemde architect en beeldhouwer Hendrick de Keyser (1565-1621) werd in 1621 voltooid. Het behoorde tot de grote bezienswaardigheden van Delft. Afbeeldingen ervan verschenen op schilderijen, tekeningen en prenten en ook, zoals hier op Delfts aardewerk.

Plaque met het zijaanzicht van het grafmonument van Willem van Oranje

Anoniem

Een grote stadsbrand richtte op 3 mei 1536 enorme verwoestingen in Delft aan. Ongeveer 2000 huizen gingen hierbij verloren. De Oude en Nieuwe Kerk werden zwaar beschadigd, evenals een groot aantal kloosters. Alleen het zuidoostelijk deel van de stad (het huidige winkelcentrum De Veste) en de terreinen in het noordoosten bleven gespaard. 
De hitte was zo groot dat de klokken in de torens smolten. Op het schilderij zijn de delen van de stad die verbrand zijn in lichtere kleuren geschilderd dan het deel dat behouden bleef. 
Het is de oudste geschilderde plattegrond van een Noord-Nederlandse stad. De schilder heeft een combinatie toegepast van de plattegrond, recht van boven gezien voor de vorm en het stratenpatroon van de stad en de vogelvlucht voor de gebouwen, waar men als van schuin boven tegenaan kijkt. 
 
Op de lijst staat, in gotische letters: 'viertien.kerkcken,veel.menschen.ende.huusen.al.sonder.ghetal.sijn.in. Delft ghebrant, dat stadhuys.ende.die.vleis.hal.1536' 
Dit is een chronodisticon (rijmend historisch chronogram). De rode letters vormen, omgezet naar Romeinse cijfers, het jaartal 1536. 
 
Het werk zou zijn getoond aan de landsheer Karel V als ondersteuning van een verzoek om vrijstelling van belastingen. De stad was in een dermate erbarmelijke staat, dat de jaarlijkse belastingen 'ordinaris bede' onmogelijk betaald konden worden. Delft kreeg uiteindelijk voor een periode van twintig jaar vrijstelling van deze belastingen. 
(zie artikel Een unieke plattegrond, Delft kort na de stadsbrand', Wim Weve, Delf zomer 2012)

Plattegrond van Delft na de stadsbrand van 1536

Willem Jacobsz. Delff

Michiel van Mierevelt

Portret van Amalia van Solms (1602 - 1675)

Kattekop ofwel een breedbuikige fles voor wijn.

Wijnfles, zogenaamde 'kattekop', bodemvondst

Portret van Ambrogio Spinola

Adriaen Thomasz. Key

Willem Key

Don Fernando Alvarez de Toledo, de hertog van Alva (1507-1582), draagt een zwart pronkharnas met om zijn nek de keten van de Ridderorde van het Gulden Vlies. Filips besluit in oktober 1566 de orde in de Nederlanden te herstellen met een legermacht onder leiding van de hertog van Alva. Alva kan pas na de winter vertrekken en bereikt de Nederlanden in augustus 1567. Margaretha heeft de situatie dan alweer onder controle, maar Alva voert zijn opdracht gewoon uit. Aan het einde van dat jaar dient Margaretha haar ontslag in als landvoogdes en volgt Alva haar op.

Portret van de hertog van Alva

Portret van Ernst Casimir

Portret van Filips Willem

Portret van Frederik Hendrik (1584-1647) uit de reeks die Michiel Jansz. van 
Mierevelt schilderde in opdracht van de stad Delft. Frederik Hendrik, in een zwart 
harnas, draagt een oranje sjerp en heeft in zijn rechterhand een commandostaf. 
Zijn rechterhand rust op het gevest van zijn degen en naast hem prijkt een 
toernooihelm. Frederik Hendrik werd in 1584 geboren in het Delftse Prinsenhof, 
kort voor de moord op zijn vader. Frederik Hendrik was stadhouder van 1625 
tot zijn dood in 1647. Van zijn broer Maurits erfde hij de titel prins van Oranje.

Portret van Frederik Hendrik

Portret van Frederik V, kleinzoon van Willem van Oranje. Frederik V vluchtte in 1620 naar het hof van Maurits te Den Haag vanuit Praag wegens een nederlaag van zijn leger. Hij was gehuwd met Elisabeth, dochter van Jacobus I van Engeland.

Portret van Frederik V (1596-1632)

Jacob Willemsz. Delff (I)

De officieren en manschappen van het vierde rot haakboogschutters, met de hoofdman Lucas van Vliet. 31 personen in 3 rijen gegroepeerd; 
afgebeeld zijn o.a.: bevelvoerend kapitein Lucas van der Vliet, met ordeteken aan een lint, links achter hem Paulus van Beresteyn (1548-1625); Jan de Groot (1554-1640); Cornelis Bogaert; Arent Hendriksz. van Stockum; Jacob Willemsz Delff (1540-1601); Cornelis Jacobsz. Delff (1570/71-1643); Rochus Jacobsz. Delff (ca. 1572-1617); Willem Jacobsz. Delff (1580-1638) 
Linksachter een perspectivische doorkijk met tegelvloer en mansfiguur in ingang deur. 
 
Het oudste Delftse schuttersstuk is in 1592 door Jacob I Willemsz. Delff geschilderd. In tegenstelling tot latere schuttersstukken is de compositie tamelijk stijf. Toch heeft de schilder geprobeerd de voorstelling levendiger te maken door de geportretteerden te laten gebaren en hun hoofden op verschillende hoogten te schilderen. Ook de uitstekende weergave van de gezichten en het hoge gezichtspunt van waaruit de schutters geschilderd zijn, dragen hieraan bij. Uit het opschrift op de achtergrond blijkt dat in het jaar van vervaardiging Lucas van der Vliet kapitein van het vendel was. De man in het midden op de voorgrond met de hand in zijn zij is waarschijnlijk Van der Vliet. Net als de andere Delftse schuttersstukken werd ook dit schilderij zwaar beschadigd bij de kruithuisontploffing in 1654. De kleinzoon van Jacob I, Jacob II Willemsz. Delff, die zelf ook een schutterstuk vervaardigde, restaureerde toen dit paneel. 
 
The oldest Delft militia portrait was painted by Jacob I Willemsz Delff in 1592. Compared to later examples of the genre, the composion is rather stiff. The artist attemped to enliven it by including gestures and varying the posture of the heads. The individual handling of the faces and the elevated viewpoint serve the same purpose. From the inscription in the background it appears that Lucas van der Vliet was captain of the regiment when the work was executed. The man in the centre foreground with his hand on his ship is probably Van der Vliet. Like the other Delft militia portraits, this one was also damaged in the explosion of 1654. The grandson of Jacob I Willemsz Delff, namely Jacob II, who painted a militia portrait himself, restored this panel.

De officieren en manschappen van het vierde rot haakboogschutters, met de hoofdman Lucas van Vliet

Johan Thorn Prikker

Het portret van Hugo Tutein Nolthenius (1863-1944) werd in 1912 vervaardigd door Thorn Prikker in een stijl die nauw aansloot bij het werk van de tijdgenoot Jan Toorop (1858-1928). Thorn Prikker schilderde eveneens een gouache van Julie Elisabeth Crommelin-Tutein Nolthenius (1853-1939), de zuster van Tutein (collectie Stedelijk Museum te Amsterdam). De reden van de opdracht aan Thorn Prikker was het feit dat Hugo 50 jaar werd in 1913. Julie werd 60. Het is goed mogelijk dat beide portretten in 1912 werden geschilderd vanwege deze kroonjaren. Thorn Prikker was min of meer een protégé van Hugo en Julie; hij kreeg ook een jaar- of maandgeld van hen.

Portret van Hugo Tutein Nolthenius

Portret van Juliana van Stolberg, ten halve lijve, naar links gewend, in donker kostuum met witte hoofdbedekking, gevouwen handen met witte handschoenen voor de borst. Donker fond. In de rechter bovenhoek het heraldische wapen (familiewapen) 
Juliana van Stolberg (1506-1580), echtgenote van Willem 'de Rijke' van Nassau, is de moeder van Willem van Oranje, geboren Willem van Nassau.

Portret van Juliana van Stolberg (1506 - 1580)

Margaretha van Parma (1522-1586) is landvoogdes over de Nederlanden van 1559 tot 1567. Na het sluiten van de vrede in 1559 tussen Frankrijk en Spanje, kan Filips naar zijn Spaanse gebiedsdelen reizen om daar tot koning van Aragon en Castilië te worden gekroond. Hij laat zijn halfzus Margaretha van Parma in de Nederlanden achter als landvoogdes. De bestuurshervormingen en strenge vervolging van protestanten van Filips brengen haar in conflict met de adel in de Nederlanden. Margaretha blijkt bereid tot het doen van concessies om de onvrede weg te nemen, maar Filips verzet zich daartegen.

Portret van Margaretha van Parma (1522-1586)

Willem van der Vliet

Portret van Maria Jorisdr. Pijnaecker (1599 - 1678), staande 3/4 naar links. Zij draagt een zwarte jurk met witte kanten manchetten, plooikraag en vleugelmuts. Zij staat naast een tafel met daar op een bijbel. Zij houdt handschoenen vast in haar linkerhand. Linksboven het familiewapen.

Portret van Maria Jorisdr. Pijnaecker

Bekervaas

Portret van Maria van Nassau (1556-1616), de oudste dochter van Oranje uit zijn huwelijk met zijn eerste vrouw Anna van Egmond en Buren. Maria was getuige van de moord op haar vader waarna zij zich terugtrok op het kasteel van Buren. 
 
Maria van Nassau was de oudste dochter van Willem van Oranje en zijn eerste echtgenote Anna van Egmond. Na de dood van haar moeder werd zij opgevoed aan onder andere het hof van Margaretha van Parma in Brussel. Vanaf 1583 woonde zij in het Prinsenhof waar zij op 10 juli 1584 getuige was van de moord op haar vader. Vlak voor die tragische gebeurtenis plaatsvond, gebruikte zij samen met hem en zijn gasten nog het middagmaal. 
 
Na Willems dood trok Maria zich terug op het kasteel van Buren. In 1595 trouwde zij Filips van Hohenlohe, een voorname aanvoeder in het leger van haar broer Maurits. Van 1595 tot 1596 verbleef het paar in Delft. Daar voerden zij een grote staat: in hun huis aan de Oude Delft 167 hadden zij maar liefst 26 man personeel in dienst. In 1596 vestigden Maria en Filips zich definitief in Buren waar Maria op 10 oktober 1616 overleed.

Portret van Maria van Nassau (1556-1616)

Portret van Maurits uit de reeks die Michiel Jansz. van Mierevelt schilderde in opdracht van de stad Delft. Op dit portret draagt Maurits de Orde van de Kouseband. Verder draagt hij traditionele Spaans georiënteerde kleding. Zijn enige luxe is de kant waarmee de kraag boven het wambuis is afgezoomd. 
 
Maurits is de zoon van Willem van Oranje en diens tweede echtgenote Anna van Saksen. In 1585 werd hij benoemd tot kapitein-generaal en stadhouder van Holland, Zeeland etc. en later tot militair leider. Samen met zijn neef Willem-Lodewijk moderniseerde hij zijn leger tot een model krijgsmacht en dreef de Spanjaarden terug tot beneden de rivieren. Tussen 1590 en 1600 veroverde hij diverse steden. Nadien kreeg hij te maken met de bekwame Spaanse veldheer Spinola tegen wie hij militair niet opgewassen was. Maurits wordt wel de 'klassieke' veldheer genoemd. Hoewel hij talrijke liefdesverhoudingen en 13 onechte kinderen had, is Maurits ongehuwd gebleven. Na zijn dood werd hij opgevolgd door zijn halfbroer Frederik Hendrik.

Portret van Maurits

Portret van Willem Lodewijk van Nassau-Dillenburg (1560-1620)

Portret van Willem de Langue (1599 - 1656), staand 3/4 naar rechts, met grote zwarte hoed en plooikraag. Hij houdt handschoenen vast in zijn rechterhand en notarispapieren in zijn linker. Hij draagt een zwarte mantel. Hij staat naast een tafel. Rechtsboven het familiewapen. 
 
Willem de Langue werd vermoedelijk in 1599 geboren als zoon van Reyer de Langue. Op 9 februari 1623 werd hij door het Hof van Holland tot het notarisambt toegelaten en begon hij zijn praktijk als notaris in Delft. Zijn complete protocol over de periode februari 1623 tot en met december 1655 is in Delft bewaard gebleven (Gemeente Archief Delft, Oud Notarieel Archief, protocolnummers 1684-1696). Hij trouwde op 19 oktober 1625 voor het gerecht van de stad Delft met Maria Jorisdr. van Pijnaecker. Ter ere van dit huwelijk werden ze in 1626 door Van der Vliet geportretteerd. Willem de Langue stierf begin 1656. Op 5 januari 1656 werd hij in de Nieuwe Kerk in Delft begraven. 
 
Bijzonder is dat deze notaris een belangrijke rol speelde binnen het artistieke milieu van Delft in de eerste helft van de 17e eeuw. Hij was een gepassioneerd kunstliefhebber, kunstbeoefenaar (dichtkunst en kalligrafie) en collectioneur. Al op jonge leeftijd begon hij tekeningen en schilderijen te verzamelen. De vroegste vermelding van De Langue's verzamelactiviteit is te vinden in het dagboek van de Haagse schoolmeester David Beck. Deze bezocht De Langue meerdere malen in zijn huis in Delft, onder meer op 3 november 1624 en schreef 'ter loops eens sijne schilderijkens ende andere fraeyigheyt' te hebben gezien. De Langue onderhield nauwe banden met zeer veel Delftse kunstenaars. Een groot aantal van hen maakte gebruik van zijn notariële diensten waaronder Johannes Vermeer, Leonaert Bramer, Jacob Delff, Hans Jordaens, Balthasar van der Ast, Evert van Aelst, Harmen van Bolgerstein, Willem van den Bundel, Jacob van Geel en Abram Vromans. Ook Willem van der Vliet zelf was klant bij de notaris. De overgeleverde acten uit de praktijk van De Langue vormen een zeer waardevolle bron van informatie over de geschiedenis van de Delftse kunst in de belangrijkste bloeiperiode. Samen met de schilders Leonaert Bramer en Jacob Delff II is De Langue ook nog sergeant in het schuttersgilde van het Witte Vendel. In die hoedanigheid laat hij zich in 1648 nogmaals portretteren; dit keer door Jacob Delff II, de kleinzoon van Michiel van Mierevelt. 
Dat De Langue zelf ook als expert op het gebied van de schilderkunst werd beschouwd blijkt uit een in 1653 gesloten contract tussen Leonaert Bramer en een opdrachtgever, waarin werd vermeld dat het uitgevoerde werk door Willem de Langue zou worden beoordeeld.

Portret van Willem Reyersz. de Langue (1599-1656)

Cornelis Visscher (I)

Portret van Willem van Oranje (1533-1584) uit een serie die Michiel Jansz. van Mierevelt (1566-1641) schilderde in opdracht van de stad Delft. Oranje wordt afgebeeld als een waardige en wijze man, gekleed in een bontgevoerde tabbaard (een soort toga) met goudstiksel op de pronkmouwen. Schuin achter Oranje ligt op een tafel een briefje met een Griekse tekst die vertaald luidt: 'O Zeus, moge hij die deze ellende bracht u niet ontsnappen'. Dit is een verwijzing naar de moord op Oranje in 1584. Zeus was de god van het licht, de hemel en de bergtoppen en werd gezien als de vader van en heerser over goden en mensen. De verwijzing naar Zeus zorgt ervoor dat diens kwaliteiten afstralen op Willem van Oranje: een barmhartige heerser die de zwakken beschermt. 
In het midden rechts staat het volgende opschrift: 'Faciem huius ad principale Cornely de Visscher fecit M. a Miereveld'. Dit betekent dat een door Cornelis de Visscher (ca. 1520-1586) gemaakt portret Van Mierevelt tot voorbeeld diende. Het origineel van De Visscher is onbekend.

Portret van Willem van Oranje

Paulus van Hillegaert (I)

Adriaen van de Venne

Dubbel ruiterportret van Maurits (links, met ridderorde) en Frederik Hendrik. Op de achtergrond is een legerkamp te zien. Met hun militaire successen hadden Maurits en Frederik Hendrik een groot aandeel in de uiteindelijke overwinning van de Republiek in de Nederlandse Opstand.

Prins Maurits en prins Frederik Hendrik te paard

Apothekerspot

Jan Schoonhoven

R60-14

Na de Midden-Javaanse periode 7de- 10de eeuw, die gekenmerkt wordt door een sterk Hindoeïstische invloed, krijgt de hofcultuur, die zich dan van Midden- naar Oost-Java heeft verplaatst, een steeds sterker Indonesisch karakter. Dit is vooral in de kunst merkbaar. De vormen worden vrijer en plastischer waarbij de onderwerpen niet uitsluitend meer zijn ontleend aan de Hindoeverhalen. Ook volksverhalen en karikaturen worden veelvudig uitgebeeld. Bekend uit deze periode zijn vooral de terracotta voorwerpen , die in grote hoeveelheden en vele variaties in Oost-Java zijn gevonden en die waarschijnlijk tot de volkskunst gerekend moeten worden. 
Het is vooral te danken aan de machtige koningkrijken van Kediri, Singasari en Majapahit, dat prachtige kunstvoorwerpen zijn vervaardigd. De vorsten gaven de kunstenaars en ambachtslieden opdrachten tot het bouwen van religieze bouwwerken, maar ook tot het vervaardigen van sieraden, religieuze en dagelijkse voorwerpen. Vooral de in brons gegoten objecten zoals: bellen, klokken, spiegels, talams (offerschalen), speelgoed en doosjes zullen tot de hofcultuur hebben behoord. 
Ook de bronzen ruiter te paard zal ongetwijfeld deel uitgemaakt hebben van deze zeer verfijnde hofcultuur. Gemakshalve noemt met dergelijke dierfiguren speelgoed, hetgeen ongetwijfeld berust op vergelijking met de uit Rajastan (India) bekende rijdende bronzen speelgoedfiguren. Dat men dergelijke sculpturen als speelgoed op Java vervaardigde lijkt onwaarschijnlijk. Veeleer zal dit karretje een ceremoniële of religieuze functie gehad hebben. Opvallend is dat deze sculptuur nagenoeg compleet is, op een wiel na dat later is bijgemaakt. De bodemplaat is opengewerkt en heeft een gebogen ruitvormig figuur. In het midden van de vier zijkanten is in relief gegoten bloemvormig sieraad. Merkwaardig is de enigszins platte ronde hoofdtooi van de man, die een leidsel in de hand houdt. Naast de ruiter loopt een voetknecht of bediende die iets op de schouders draagt. Duidelijk is te zien dat dit een gebochelde is. Dit is op zichzelf niet verwonderlijk wanneer men bedenkt dat in de wayang-literatuur de vorst gewoonlijk wordt vergezeld door een aantal clowneske, misvormde dienaren (panakawan). Ook het hoofddeksel doet sterk denken aan die van de panakawan. 
Voor op de borst van het paard bevindt zich een ring waardoor een touw geknoopt kan worden.

Ruiterfiguur

Frederik van Frijtom

Het schaaltje is gewelfd en heeft een rechte standring en een rand met lip. Het plat heeft, binnen een enkele cirkel, een decor van een Hollands rivierlandschap met wolken, huizen, een kerktoren, bomen, een op de oever gezeten man en een bootje met drie Hollandse figuren waarvan twee met hoed. Langs de rand loopt een blauwe band. Het schaaltje is qua vorm en decoratie een navolging van Delfts aardewerk vervaardigd door plateelschilder Frederik van Frijtom.

Schaal

Het schaaltje is hartvormig en heeft een standring en een geaccoleerde rand met lip. 
Het plat heeft een geschulpte cartouche waarin een Hollands havengezicht met wolken, een kerktoren, bootjes en twee mannen met hoed op de kade. Langs de rand loopt een blauwe band. 
Het schaaltje is qua vorm en decoratie een navolging van Delfts aardewerk vervaardigd door plateelschilder Frederik van Frijtom.

Het met standring uitgevoerde, ovaal geschulpte schaaltje is aan de voorkant in het plat zeer gedetailleerd beschilderd met een landschap gestoffeerd met twee reizigers en een ruiter die een brug over een riviertje oversteken. In de achtergrond is het dak van een huis tussen de bomen zichtbaar. De rand is voorzien van een blauwe band. 
Dit schaaltje maakt deel uit van een set van vijf schaaltjes, elk gedecoreerd met een ander Hollands landschap.

Het met standring uitgevoerde, hartvormige geschulpte schaaltje is aan de voorkant in het plat zeer gedetailleerd beschilderd met twee zeilboten op een rivier. Langs de oever loopt een pad waarop twee reizigers onder een boom staan. Aan de overkant is in de achtergrond een dorp zichtbaar. De rand is voorzien van een blauwe band. 
Dit schaaltje maakt deel uit van een set van vijf schaaltjes, elk gedecoreerd met een ander Hollands landschap.

Jacobus Anthonie Meessen

Batavia huishoudster

Een verrijking voor het museum en ook voor de Collectie Nederland

Museum Prinsenhof Delft verwerft omvangrijke collectie Delfts aardewerk van wereldniveau

Het met standring uitgevoerde, hartvormige geschulpte schaaltje is aan de voorkant in het plat zeer gedetailleerd beschilderd met figuren op een havenhoofd met een roeiboot in de voorgrond. Achter het havenhoofd zijn masten te zien en verder op de rivier een zeilboot. In de achtergrond ligt op de andere oever een dorp. De rand is voorzien van een blauwe band. Dit schaaltje maakt deel uit van een set van vijf schaaltjes, elk gedecoreerd met een ander Hollands landschap.

Maarten van Heemskerck

Rechts op een ronde stenen verhoging toont Judith het hoofd van Holofernes aan het leger. Rechts opzij achter haar staat haar dienares met het doek waar het hoofd uigehaald is. 
Rechts op de voorgrond een soldaat met fakkel op een lange stok, gekleed in Romeins aandoende soldatenkleding. 
Op de achtergrond twee grote versierde zuilen gedecoreerd zoals de zuil van Trajanus waartussen een rond tempelachtig bouwwerk. Verder op de achtergrond een fantasiearchitectuur.

Penning op Maurits als opper-admiraal

Object details

Any comments?

Explore our collection

R70-54

De bewening van Christus

Gezicht in de Nieuwe Kerk te Delft met de memorietafel van Adriaen Teding van Berkhout

Nautilusbeker met musicerende faunen

Portret van Willem van Oranje op 22-jarige leeftijd

R70-54

De bewening van Christus

Gezicht in de Nieuwe Kerk te Delft met de memorietafel van Adriaen Teding van Berkhout

Nautilusbeker met musicerende faunen

Portret van Willem van Oranje op 22-jarige leeftijd

R70-54

De bewening van Christus

Gezicht in de Nieuwe Kerk te Delft met de memorietafel van Adriaen Teding van Berkhout

Nautilusbeker met musicerende faunen

Portret van Willem van Oranje op 22-jarige leeftijd

View

About us

Address

Towards a new museum

Stay in touch

Will you accept our cookies?

Penning op Maurits als opper-admiraal

Object details

Any comments?

Explore our collection

R70-54

De bewening van Christus

Gezicht in de Nieuwe Kerk te Delft met de memorietafel van Adriaen Teding van Berkhout

Nautilusbeker met musicerende faunen

Portret van Willem van Oranje op 22-jarige leeftijd

R70-54

De bewening van Christus

Gezicht in de Nieuwe Kerk te Delft met de memorietafel van Adriaen Teding van Berkhout

Nautilusbeker met musicerende faunen

Portret van Willem van Oranje op 22-jarige leeftijd

R70-54

De bewening van Christus

Gezicht in de Nieuwe Kerk te Delft met de memorietafel van Adriaen Teding van Berkhout

Nautilusbeker met musicerende faunen

Portret van Willem van Oranje op 22-jarige leeftijd

View

About us

Address

Towards a new museum

Sign up to our newsletter

Stay in touch

Will you accept our cookies?